WELKOM OP MIJN WEBLOG Dit blog is in de loop der jaren veranderd. Ooit ging het vooral over de bibliotheek, nu gaat het meer over lezen en taal. (Wie denkt: de bibliotheek gaat toch óók over lezen en taal, ziet dat anders dan ik.) Ooit werd het elke dag bijgehouden, nu minder regelmatig. Wat hetzelfde gebleven is: opmerkingen zijn van harte welkom.
Een mens kan niet altijd Paul Auster lezen. Al was het alleen maar omdat de bibliotheek niet alles van hem in de collectie heeft en de rest meestal is uitgeleend. Dus ik moet reserveren en aanvragen en geduld hebben en af en toe betalen en me een beetje kwaad maken maar dat laatste is facultatief.
En zo kwam het dat ik na het lezen van Mr. Vertigo ineens niets te lezen had. Net op het moment dat ik naar bed zou gaan waar ik altijd voor ik ga slapen nog een half uur wil lezen, dat moet echt. Een huisgenoot die ook niks voor me te lezen had zei: Neem dan een boek dat je al kent, daar heb je vaak meer plezier van. Mijn huisgenoot had volkomen gelijk, maar ik sloeg de raad in de wind en begon nog maar eens in de losse stapeltjes boeken te grabbelen in de hoop op een ongelezen boek dat ik eerder over het hoofd had gezien.
En ik had geluk! Een nog groter geluk dan ik op dat moment besefte, maar ik was gered en kon naar bed. Tussen de biebboeken en de boeken die niet meer in de boekenkast passen zat een ongelezen boek: Panter in de kelder van Amos Oz. Het was daar op niet geheel rechtmatige wijze terechtgekomen, namelijk geleend van mijn voormalige werk en nooit meer teruggebracht. Ter verzachting moge gelden dat het uit een collectie kwam die niet meer gebruikt werd en slechts op de plank stond te verstoffen, wachtend op het moment van afschrijven. Maar goed, het hoort niet natuurlijk, ik had het moeten teruggeven.
Maar als ooit gestolen goed gedijd heeft dan is het nu wel. Dat boek gaat niet meer terug, ik haal de labels eraf en het krijgt een plaats in mijn kast, zelfs al zou ik er een ander boek voor naar de losse stapels moeten verbannen. Want het bleek een prachtig boek. Een ongelooflijk prachtig boek zou ik haast zeggen. Het was voor het eerst in zeer lang dat ik af en toe moest zuchten tijdens het lezen, omdat ik vergat normaal adem te halen. Zo'n boek waardoor je weer eens weet waarom je leest. Natuurlijk weet ik wel waarom ik lees: om niet altijd te hoeven leven, 'zeg maar', maar toch stiekem ook om af en toe iets heel moois tegen te komen. Alleen gebeurt dat naarmate je ouder wordt minder vaak lijkt het wel. Dat komt natuurlijk omdat ouwe mensen blasé zijn en chagrijnig. Enzo. Maar dit boek doorbrak dat moeiteloos, net zoals twee eerdere boeken van Oz, het dikke Een verhaal van liefde en duisternis en het miniscule Soumchi dat deden. En andere boeken van Oz weer niet, trouwens.
En nu is dit stukje wel lang genoeg eigenlijk en kan ik het schrijven over het boek best voor een volgende keer bewaren. Want net zoals voor het slapen gaan een half uur lezen is elke dag bloggen soms ook iets wat 'moet' (de reden om te bloggen ontloopt die om te lezen niet veel). En waar voor het eerste boeken nodig zijn heb je voor het tweede een onderwerp nodig. En wát ik ook op Bibliotheek Rotterdam heb aan te merken, het is nog steeds makkelijker om aan boeken te komen dan aan onderwerpen voor blogstukjes.
Vorig jaar om deze tijd schreef ik twee stukjes met als titel 'Een jaar in postings'. Nu ik, wat ik toen ik die stukjes schreef (en nog wel vaker in het afgelopen jaar) niet verwachtte, toch weer een jaar heb volgemaakt als 'schrijverdezes', las ik ze nog eens door om te zien of ze me konden inspireren tot een stukje over dit tweede jaar. Ik ontdekte dat ze nog geheel van toepassing zijn op de huidige situatie. Dezelfde teleurstellingen, dezelfde postieve kanten. Zelfs het gebrek aan bloginspiratie is hetzelfde als dat van vorig-jaar-om-deze-tijd. De kleine verschillen zijn dat ik nu twéé jaar dit blog bijhoud en dat het aantal postings inmiddels ook ongeveer verdubbeld is, dat het blogverslaafd zijn misschien wat minder is geworden en dat er enkele nieuwe reagerende lezers zijn bijgekomen. Vooral dat laatste is belangrijk.
'Gisteren om deze tijd had ik nog geen enkel weblog (en eerlijk gezegd ook niet de behoefte er een te hebben)' schreef ik op 23-1-2007, toen de 23dingen mij dwongen er toch een te maken. Nu, in de 630e posting, sta ik even stil bij het 2-jarig bestaan van dit blog.
Misschien ga ik eerdaags nog een beetje terugblikken, maar zoals ik met nieuwjaar al schreef, daar ben ik niet zo goed in. Wat ik nu in elk geval wil doen is iedereen bedanken die in het afgelopen jaar een of meer keren op dit blog gereageerd heeft, in een reactie op het blog zelf, met een regeltje in een e-mail of met een mondelinge opmerking. Bloggen doe ik voor mezelf, omdat ik het (nog steeds) niet kan laten en om er iets van te leren. Of ik gelezen word door veel of weinig mensen weet ik niet en het interesseert me ook niet zo. Van onbekende lezers leer ik nl. niks, alleen van mensen die wel eens iets terugzeggen. Gelukkig waren er het afgelopen jaar diverse mensen die af en toe iets terugzeiden. Ik dank jullie daar hartelijk voor en voor jullie is de taart. Zonder jullie reacties was dit blog er niet meer geweest. Die reacties liepen uiteen van lange beschouwingen tot alleen een :-). Soms waren ze instemmend, soms niet. Ik vond ze allemaal fijn (hoewel de niet-instemmende misschien toch net ietsje fijner waren).
Een speciaal woord van dank is voor tachtigplusser, die een gastcolumn schreef.
Ik zei het vorig jaar ook al: gelukwensen zijn niet nodig. Ik vind verjaardagen meer confronterend dan feestelijk en ga daarom liefst zo snel mogelijk over tot de orde van de dag.
Laat ik maar 's proberen af te ronden... 'Wat is nu eigenlijk je probleem?' vroeg Astrid. Er kwamen er diverse voorbij en ze hadden allemaal wel wat met elkaar te maken, maar het enige echte probleem voor míj is dat ik niet goed meer weet wat ik met dit blog aanmoet. En dat komt dan weer omdat ik niet genoeg onderwerpen heb om over te schrijven. En dat komt dan weer omdat ik al mijn meningen al eens heb verkondigd. En dat ik geen nieuwe meningen vorm komt omdat ik nooit meer 's in een aardige discussie verzeild raak. En dat komt dan weer omdat er een zekere malaise in de blogwereld lijkt te heersen. En dat komt dan misschien weer omdat je met bloggen meestal niet zoveel bereikt. En dan komt dan misschien weer omdat bloggers overal vandaag komen en niet samen aan iets werken.
Dat waren geloof ik wel zo'n beetje alle zijpaden waarop ik terecht kwam. In elk geval was het stof tot bloggen. Maar nu. Hoe verder? Ik schreef er al eerder over want mijn 'probleem' is niet van vandaag of gisteren: als je, zoals ik, werk hebt waarover eigenlijk niets te vertellen is, voor het lezen van een boek vaak weken nodig hebt, en niet de kunst verstaat van het schrijven over dagelijkse voorvallen, wat blijft er dan nog over? Meningen. En als je dan al je meningen al eens opgeschreven hebt? Dan kun je ze misschien nog een keer opschrijven, maar dan is het toch wel afgelopen. Dan heb je zo af en toe een aansporing nodig van iemand anders, maar die denkt inmiddels misschien ook: waarom zou ik me op mijn blog gaan opwinden als het toch allemaal niks uithaalt?
Dus zo zit het.
Tenaanval schreef in een reactie op mijn eerste Dipje?-post:
Zelfs het lezen over boeken die ik nooit zal lezen maar die jij wel gelezen hebt is leuk. Dan heb ik toch het gevoel dat ik het zelf ook een beetje heb gelezen.
Dat vond ik motiverend. Ik lees ook graag over leeservaringen van anderen en door er zelf ook zo nu en dan een op te schrijven weten we samen toch weer wat meer over boeken. En een bibliothecaris hoort iets over literatuur te weten. Vind ik. (Sterker nog: ik vind dat in elk geval een déél van de bibliothecarissen véél over literatuur zou moeten weten. Maar dat zet ik maar even tussen haakjes om redenen die ik gisteren al noemde.)
Conclusie: ik wil graag blijven schrijven over boeken die ik lees. Om een blog te laten bestaan is dat (in mijn geval) niet genoeg. Dus het is even afwachten of zich voldoende andere stof aandient. Zo niet, dan wordt dit blog opgeheven en stuur ik mijn leesverslagen voortaan per e-mail aan Tenaanval (indien gewenst).
Zo. Hè hè. Waarvan akte. En over tot de orde van de dag. Had dat nou niet korter gekund? (Vast wel.)
Zojuist, met een glas whisky in de hand door het raam van mijn keukendeur naar een heen en weer bewegende tak van mijn elzenboom starend, viel het mij ineens in: het geheel is niet méér dan de som der delen. Dát is wat voor mijn gevoel aan de 'biblioblogwereld' ontbreekt: de synergie, het 1+1=3, het 'samen sterk'. Of zoals Koot en Bie het zo mooi zeiden: 'samen voor ons eigen'.
Ik schrijf het meteen maar even op, want ik vergeet wel eens wat...
Laat ik eens proberen een eind te maken aan mijn gezeur over een 'dipje'. En dan als beloning nog zo'n lief poesje uitzoeken bij Flickr. Als je dit leest staat dat poesje er, maar nu ik dit schrijf staan er nog maar twee regels...
Dit schreef Astrid me in een reactie:
Oké, wij zullen elkaar waarschijnlijk niet 'in functie' ontmoeten. Wie weet ooit wel als 'bloggers'. Waarom dat wat we delen voor jou 'vrijblijvend' is, snap ik niet goed. Net zo min als ik snap wat daar 'mis' mee is.
Heel wat aanhalingstekens dus. Dit zijn namelijk woorden (en ook wel deze hele gedachte van je in het algemeen) die vaker in je blog terugkomen en telkens reageer ik vanuit het gevoel 'wat is nu eigenlijk je probleem'.
En daar schrok ik wel een beetje van. Ik geloof eigenlijk niet dat ik zo vaak de woorden 'mis' en 'vrijblijvend' gebruik, maar dat het zo lijkt komt op hetzelfde neer natuurlijk. Een beetje uitleg kan misschien helpen. De term 'vrijblijvend' ontleende ik aan Edwin, die zijn reactie waaruit ik citeerde begon met 'Omdat bloggen per definitie een vrijblijvend karakter heeft (...).'
En zo is het volgens mij ook: iedereen blogt er vrolijk (of niet zo vrolijk) op los, over wat hem/haar invalt, bezighoudt, overkomt, dwarszit, plezier doet enz. Dat is ook de kracht van bloggen: dat er geen regels zijn en dat iedereen kan doen wat hem/haar het beste bevalt: lange verhalen of alleen maar filmpjes, je ziet maar. Dat was ook wat ik er meteen toen ik bij de 23dingen moest gaan bloggen leuk aan vond: je blog is helemaal van jou en je kunt er mee doen wat je wilt. Wie het wil lezen is welkom, wie er niks aan vindt blijft weg. Een klein beetje anarchie in een al te gereguleerde wereld. Ik noemde het toen voor mezelf een soort balkon op internet: het leuke aan een balkon vind ik dat je tegelijk een beetje binnen en een beetje buiten bent. (Ik hoop maar dat deze metafoor overkomt.) (Het heeft wel iets van een terras eigenlijk...)
Met vrijblijvendheid is voor mijn gevoel helemaal niks 'mis'. Integendeel, als bloggen een verplicht karakter zou hebben zou voor mij de lol er snel af zijn. Maar vrijblijvend en verplicht zijn uitersten. Ergens daartussenin zou je misschien 'betrokken' kunnen plaatsen. En dat was waar ik het bloggenderwijs graag over wilde hebben: over mijn betrokkenheid bij de bibliotheek en bij andere bloggende of op blogs reagerende 'bibliotheekmensen' (en dit ruim opgevat). Het heeft mij nooit aangetrokken om over privé-zaken te gaan bloggen (al sluipen ze er natuurlijk af en toe in), maar ik wilde graag een beetje digitaal meepraten over bibliotheekzaken, en al meepratend mijn kennis vergroten en mijn meningen bijstellen en ontwikkelen en soms verdedigen.
En wat nu eigenlijk, om de vraag van Astrid te beantwoorden, 'mijn probleem' is, is dat ik de laatste tijd weinig blogposts las die me inspireerden tot het vormen van een mening of tot het stellen van de mijne tegenover een andere. En toen vroeg ik me op mijn blog af 'Ligt het nou aan mij of ís het momenteel een beetje saai in de blogwereld?' En daarop kwamen reacties en ging e.e.a. aan het rollen en een eigen leven leiden en kwam er meer los dan ik verwacht had, zowel in de reacties, als dóór die reacties weer bij mezelf. En probeer dat dan maar 's 'op een rijtje' te krijgen. Daar ben ik nu dus mee bezig en ik merk nu al dat het vandaag wéér niet gaat lukken.
Wat Edwin schreef over 'samen streven naar iets moois' gaf vorm aan een vaag gevoel dat ik al langer had. Inderdaad: dat zou mooi zijn, als een aantal bloggers samen naar iets moois streefde. Dat moois kan vanalles zijn, maar voor bloggers uit de bibliotheekwereld ligt het toch het meest voor de hand dat je gezamenlijk zou streven naar een (in elk geval iets) mooiere bibliotheek. Of, misschien naar enkele goed doordachte meningen over die bibliotheek. Meningen waar over gediscussieerd wordt en die al bloggend en reagerend verbeterd worden. En die dan misschien door iemand met invloed in de bibliotheekwereld worden 'opgepikt' of 'meegenomen' en die dan de blogwereld zouden kunnen onstijgen en de 'echte' bibliotheekwereld zouden kunnen beïnvloeden. (Kan iemand het nog volgen?)
Maar daar kwam niet veel van, in elk geval niet voor zover ik er iets van merkte. En toen ging ik me afvragen hoe dat kwam en realiseerde me om te beginnen dat ik een van de weinige ('biblio')bloggers 'van de werkvloer' ben en dat het daarom in die blogwereld vaak gaat over dingen waar ik geen verstand van heb en/of waar ik me niet zo bij betrokken voel. Dan is het heus wel interessant om te lezen wat anderen doen, maar van 'delen' is voor mijn gevoel geen sprake. Datzelfde geldt voor waar ik me wél bij betrokken voel, nl. lezen. Voor mij is de bibliotheek een instituut waar lezen en literatuur een belangrijke plaats horen in te nemen, maar wat ik op andere blogs lees gaat vaak over wat ik maar even 'informatie' noem. Ik besef heus wel dat het daar in de bibliotheek óók over hoort te gaan, maar stiekem denk ik wel eens: hou d'r toch over op, Google heeft allang gewonnen, ga iets ánders doen met die bibliotheek. En dat durf ik dan weer niet voluit te zeggen want dan zit je al gauw in de hoek van de babyboomers die nodig 's plaats moeten maken en gaan ze je ervan verdenken dat je onder het pseudoniem Cora Duin ingezonden brieven naar de NRC stuurt.
'Nou, zo kan die wel weer,' zeggen we dan in R'dam. Ik merk dat ik nog niet veel verder ben gekomen, maar ik ga nu toch een mooi poezenplaatje zoeken en een volgende keer maar weer 's verder.
Voor de duidelijkheid: ik ervaar het bovenstaande níet als een probleem, maar slechts als iets waarvan ik me afvraag 'hoe er mee om te gaan'.
Toen ik een stukje schreef over mijn idee dat het saaier wordt in de 'blogwereld' kreeg ik daar een onverwacht groot aantal reacties op, waardoor ik in elk geval zelf weer wat werd aangemoedigd. Door een van deze reacties besefte ik ineens ook beter wat het achterliggende 'probleem' is. Die reactie kwam van Edwin en dit is het gedeelte eruit dat me de ogen opende:
Dat heeft vooral te maken met het feit dat het soms voelt of niet alleen de blogosfeer krimpt maar ook het gevoel van het 'samen streven naar iets moois'. Dat was natuurlijk altijd vrij abstract (ook weer door die vrijblijvendheid) maar toch; nu roepen de ontwikkelingen de vragen op 'wat het dan allemaal eigenlijk voorstelt of voorstelde','hoe dodelijk herhaling is' en 'of het een reden is om de bakens te verzetten'.
Ik ben in ieder geval blij met alle mensen die er energie in blijven steken en denk tegelijkertijd dat de ontwikkelingen ook een kans zijn om door te pakken.
Dat was het: samen streven naar iets moois. Dat was wat ik altijd vaag in m'n achterhoofd had: dat er misschien iets zou kunnen ontstaan uit al dat geblog van al die bibliotheekmensen, iets nieuws, iets beters, iets vrolijkers, iets waar de bibliotheek een beetje mooier en levendiger en geliefder van zou worden, wat literairder ook graag wat mij betreft.
Niet dat ik het daarom deed, ik blogde eerst omdat het moest vanwege de 23dingen en daarna omdat ik het niet goed meer kon laten. Maar dat gevoel van 'samen streven naar iets moois', dat was er toch al die tijd wel een beetje (al kreeg het pas onlangs zijn naam). Ik hoopte door zelf te bloggen en blogs van anderen te lezen meer te leren over de bibliotheek en wat daar gaande is en over de meningen die andere bibliotheekmensen hebben en over wat ik er zelf nou eigenlijk van vond. Dat is ook inderdaad wel een beetje gebeurd en het bloggen heeft beslist mijn blik verruimd.
Maar vervolgens. Toen keek ik met die verruimde blik eens om mij heen en zag nog steeds de hele dag kasten vol boeken waar ik collecties uit moest maken. Begrijp me goed, ik heb dat altijd plezierig en nuttig werk gevonden en dat vind ik het nog steeds, maar met 'samen streven naar iets moois' heeft het weinig te maken. D.w.z.: mijn collega en ik streven er samen naar van elke collectie iets moois te maken, voor zover de ons daartoe beschikbaar gestelde middelen ons daartoe in staat stellen. Dat lukt, vinden wij zelf, heel aardig. En dat geeft voldoening. (Niet altijd, maar vaak genoeg toch wel.)
Ik ben nog geen enkele andere blogger tegengekomen die zich met hetzelfde bezighoudt. Er zijn waarschijnlijk maar weinig mensen die dit werk doen, dus de kans erop is ook niet groot. Maar ook andere 'gewone' bibliotheekmensen, mensen 'van de werkvloer' zogezegd, bloggen zelden, of alleen maar zolang ze met de 23dingen bezig zijn. De blogschrijvers die ik wél ken zijn vrnl. mensen die plannen maken, mensen van het beleid, van de overleggen, van de congressen en conferenties en studiedagen, van de overkoepeling, van de 'back-office', mensen met een 'netwerk'. Leuk en interessant om te lezen waar zij zich mee bezighouden, maar voor mij toch vooral een andere wereld.
Dit klinkt misschien een beetje alsof ik bij die wereld van de plannen en het beleid en de netwerken zou willen horen. Maar zo is het niet. Zo is het zelfs helemaal niet. Niet dat ik niet 's wat invloed ergens op zou willen uitoefenen, maar dat alleen voor zover het m'n eigen werk betreft. Via de blogwereld 'samen streven naar iets moois' zit er, door dit verschil in dagelijkse bezigheden en verantwoordelijkheden, voor mij niet in, zoveel is me nu wel duidelijk. En die duidelijkheid is goed.
Vreemd genoeg blijkt Edwin dat 'samen streven' de laatste tijd ook minder te ervaren. En dat kan in zijn geval toch niet komen doordat er te weinig bloggers zijn die in hun werk met min of meer hetzelfde bezig zijn als hij. Ik vraag me daarom af of bloggen, ook voor bloggers in vergelijkbare posities, eigenlijk wel zo'n goed middel is om samen naar iets te streven. Antwoord op die vraag kan ik niet geven omdat ik er geen ervaring mee heb. Voor míj is het in elk geval zo'n middel niet.
Dit stukje gaat te veel kanten op merk ik. Ik dacht aanvankelijk: ik begin maar te schrijven en dan merk ik wel of ik er uitkom. Ik kom er dus nog níet uit, maar ik 'post' het zo toch maar alvast. (Je weet maar nooit of iemand anders misschien ineens met iets verhelderends komt...)
'Het is zoiets als met een terras: als er niemand zit ga ik er ook niet zitten,' schreef ik twee dagen geleden. Ik bedoelde daarmee dat ik op een blog waarop verder zelden of nooit iemand reageert niet zo makkelijk een reactie plaats.
Edwin reageerde daar zo op:
Als niemand op het lege terras gaat of blijft zitten zal het ook altijd leeg blijven. En hoe gezellig en interessant een vol terras ook is: ik mag ook dolgraag in een bijna leeg cafe rondhangen omdat de dienstverlening dan beter is, je meer ruimte en aandacht krijgt EN omdat een rustige tent ook een vorm van zen is.
Van zen weet ik niets en in cafés kom ik slechts sporadisch, maar ik vermoed dat rondhangen in een bijna leeg café toch vooral fijn is als je het café al kent en als die paar mensen die er zijn jou kennen. En als je er ook een aantal keren geweest bent toen het wél druk was.
En zo bedoelde ik mijn beeldspraak die, zoals dat met beeldspraak vaker gaat, niet helemaal klopte en daarom uitleg behoeft (en dus geen goede beeldspraak was).
Stel, je loopt in een stad waar je nooit eerder geweest bent en je wilt iets drinken. Je komt op een plein met een stuk of wat terrassen. Sommige daarvan zitten half (of verder) vol, een ander is helemaal leeg. Denk je dan: op dat lege terras word ik vast goed bediend want daar is het lekker rustig óf denk je: op dat lege terras word je misschien niet al te best bediend, want anders was het er wel drukker? De stamgast weet het, maar jij weet het niet en ik vermoed dat je voor de zekerheid maar liever op een van de niet-lege terrassen gaat zitten.
Zo ongeveer werkt het voor mij met blogs. Stel, ik lees een blog en ik zou best willen reageren, maar er heeft in weken niemand anders op dat blog een reactie geplaatst. Ik aarzel dan of ik het zal doen, en een enkele keer doe ik het. Dan zijn er weer een paar vervolgvarianten mogelijk. B.v.: de schrijver van het blog reageert niet op mijn reactie. Dan zal ik waarschijnlijk niet nog 's op dat blog reageren. Of: de schrijver reageert wel. Dat geeft me moed om een volgende keer weer te reageren. Soms wordt het dan keer op keer leuker en heb ik er veel plezier in om op dat blog te blijven reageren. Maar vaker heb ik het gevoel dat ik dat toch maar beter niet kan doen omdat ik vrees dat de schrijver weliswaar reageert maar eigenlijk vindt dat ik me een beetje aan hem opdring.
Ik bedoel hiermee dat ik me op een blog waar ik een van de schaarse reageerders (reagenten?) ben vaak niet echt op m'n gemak voel en dus vaak maar weer stop met reageren.
Volgt iemand het nog? Ik wil maar zeggen dat reageren op een blog haken en ogen heeft en dat het makkelijker zou gaan als het een beetje gebruikelijker was. Als iedereen die blogs leest nou af en toe 's ergens zou reageren, dan zou dat misschien anderen ook over de streep trekken. En wie er niet van houdt om veel reacties op zijn blog te krijgen kan het altijd nog 'alleen voor genodigden' openstellen.
Omdat het nu toch over terrassen gaat: op bovenstaand terras heb ik in mijn vakantie elke dag (op een na) gezeten. Het was nooit vol en nooit leeg en je kon er prima lezen.
En nu begeef ik mij snel naar het GDMW-festival, in de hoop dat het daar net zo leuk is als vorig jaar.
Ligt het nou aan mij of ís het momenteel een beetje saai in de blogwereld? Ik geef meteen toe dat ik zelf niet veel anders meer doe dan af en toe een plaatje plakken of iets over een boek schrijven. Dat is ook wel eens afwisselender geweest. De vraag: doorgaan en zo ja hoe (ofwel: stoppen en zo ja hoe) houdt me daarom bezig (en wordt na het plakken van een plaatje maar weer een dag opgeschoven). Op een keer ben je uitgepraat nietwaar. Dan moet je zwijgen of nieuwe onderwerpen vinden. En die vond ik wel eens op andere blogs. Maar nu niet meer.
En daarom denk ik dat het een ruimer verschijnsel is. Natuurlijk wil niemand graag toegeven dat hij zelf saai is geworden terwijl ieder ander nog flitsend doorschrijft, dus misschien is het allemaal projectie, maar toch heb ik het gevoel dat het 'vroeger' (een jaar geleden ofzo) allemaal wat verrassender was. Komt dat door gewenning of is het echt zo? Het geven van reacties lijkt ook al een bijna achterhaald verschijnsel. Een enkeling doet het gelukkig nog wel en ik ben hem/haar daar bijzonder dankbaar voor, maar ik merk ook aan mezelf dat ik er niet vaak meer toe kom. Het is zoiets als met een terras: als er niemand zit ga ik er ook niet zitten.
Ik heb al een tijdje het gevoel dat ik elke mening die ik over de bibliotheek en lezen heb al eens heb opgeschreven. En het begint er nu ook op te lijken dat ik de meningen van anderen inmiddels wel zo'n beetje ken. Kortom: gebeurde er maar eens iets nieuws. Ik zou me graag weer eens ouderwets kwaad maken.
Zie ik na een jaar bloggen ook positieve kanten? Jazeker. Het leukste van bloggen vind ik dat het me ertoe aanzet mijn gedachten onder woorden te brengen. Als je probeert ergens iets over op te schrijven moet je nadenken over wat je er precies van vindt en dat bevalt me. Ik zou het natuurlijk ook alleen voor mezelf kunnen opschrijven, maar de wetenschap dat anderen het lezen dwingt me om beter na te denken en het zo duidelijk mogelijk op te schrijven.
Een ander positief aspect van bloggen vind ik het krijgen van reacties. Eigenlijk schrijf ik geloof ik vooral voor die reacties. Het formuleren is leuk, maar als er nooit respons zou zijn, zou ik er waarschijnlijk toch allang mee opgehouden zijn. Eerlijk gezegd doet het aantal lezers me weinig en vind ik alleen de reacties interessant. Ik heb geen flauw idee hoeveel mensen dit blog regelmatig lezen zonder daar ooit iets van te laten merken, ik schat een stuk of 15, maar misschien ook minder of heel misschien wel meer. Maar als ze er allemaal vandaag mee op zouden houden zou ik daar niks van merken, dus het beïnvloedt me niet. Ik zit wel regelmatig op 'Clicky' te kijken, maar eigenlijk zegt dat vrijwel niks. Ja, er komen mensen op mijn blog die naar een recept voor pastinakensoep zoeken of die willen weten hoe je een sok breit of die 'Donald Duck' hebben ingetikt. Deze mensen verlaten meestal binnen enkele seconden het blog weer, al blijft een enkeling wel eens hangen. Een enkele scholier (denk ik) zoekt een uittreksel van een boek waar ik het over gehad heb. De opvallendste groep wordt gevormd door mensen die zoeken naar een 'wintergedicht'. Ik heb ze niet geteld maar het moeten er tientallen zijn en het merkwaardige ervan is dat het bijna allemaal Belgen zijn. Wat hebben Belgen met wintergedichten? Dat zou ik wel eens willen weten.
Heel leuk vond ik de discussies. Het waren er niet veel, maar ze waren leerzaam en dwongen me beter na te denken voor ik iets opschreef.
Er kunnen in theorie ook nog veel mensen mijn blog lezen via Netvibes e.d. Het kunnen er evengoed weinig of helemaal geen zijn. Het maakt me eigenlijk niks uit voor zover ze nooit ietsvan zich laten horen. Het spijt mij, maar zo is het. Leuk als jullie het leuk vinden, maar dat is dan leuker voor jullie dan voor mij.
Andere bloggers zeggen nogal eens dat door het bloggen hun netwerk vergroot is. Ik moet dan denken aan de uitspraak van, als ik mij goed herinner, Karin Spaink: internet verandert de dingen niet maar vergroot ze uit. En ik geloof dat dat zo is. Als je iemand bent die een netwerk belangrijk vindt, dan zal bloggen je helpen het te vergroten. Als je, zoals ik, een netwerk nooit gezocht hebt, dan zul je het door te bloggen ook niet vinden. Door het bloggen heb ik wel enkele aardige medebloggers (min of meer) leren kennen met wie ik anders nooit in contact zou zijn gekomen. Dat vind ik fijn. Maar een netwerk(je) zou ik dat niet willen noemen omdat wij elkaar op werkgebied niets te bieden hebben. Gelukkig maar, vind ik eigenlijk.
Door de 23dingen ben ik anders gaan kijken naar de bibliotheek. Omdat ik achter de schermen werk, wist ik weinig van wat zich in de openbare bibliotheken afspeelt. Daar weet ik inmiddels iets meer van en bloggen heeft daar aan bijgedragen. Doordat mijn belangstelling voor bibliotheekzaken gewekt was maar ook om stof voor blogstukjes te verzamelen ben ik het Bibliotheek-blad en andere vakliteratuur beter gaan lezen. Dat vind ik winst. Daarnaast lees ik ook wat blogs van anderen. Die zijn soms informatief, soms leuk, soms allebei.
Tot slot: waarom is bloggen (in mijn geval) verslavend? Ik denk om dezelfde redenen als waarom andere dingen verslavend (kunnen) zijn: ze vormen een buffer tussen jou en de rest van de wereld.
Positief genoeg, alles bij elkaar?
Vanaf heden gaat dit blog een poosje op de waakvlam.
Na (ruim) een jaar bloggen (en 337 'postings') moet er maar eens een kleine balans worden opgemaakt. Ik ben gaan bloggen omdat het moest en toen het niet meer moest ben ik het blijven doen omdat ik het niet meer kon laten. Zo zit het. En hoe is dat dan gekomen? Wie het weet mag het zeggen, maar ik kan er zelf slechts naar raden. Ik ging tijdens de 23dingen nogal eens te keer tegen het 'kijk-mij-eens'-gehalte van veel van de dingen. Bloggen heeft natuurlijk ook een hoge kme-factor en toch doe ik het. Blijkbaar hou ik ook wel van een beetje aandacht, ik kan niet anders concluderen. Die 'ik' is in dit geval 'schrijverdezes', die niet geheel samenvalt met mijn 'eigenlijke' ik. Jammergenoeg wordt het steeds lastiger deze twee gescheiden te houden. Weten wie iets zegt (de uitdrukking 'ik weet wie het zegt' wijst er al op), beïnvloedt meestal de mening die de toehoorder heeft of vormt over wát er gezegd wordt. Dat is begrijpelijk, maar ik zou het leuk gevonden hebben als het in de blogwereld anders had kunnen zijn.
Dit was teleurstelling 1. Er komt er nog een. Ik hoopte door het bloggen af en toe in gesprek en liever nog in discussie te raken met andere bloggers of lezers. Héél af en toe is dat ook wel gebeurd en dat heeft me veel plezier gedaan. Maar het gebeurt zo zelden dat ik er toch in teleurgesteld ben. Ik merk dat het op andere blogs die ik lees evenmin gebeurt en ik zoek de oorzaak daarom maar niet bij mezelf, maar in het fenomeen weblog op zich. Dat is blijkbaar niet geschikt om een discussie op gang te brengen. Iedereen blogt wat voor zich uit en zet daar misschien een lezer wel eens mee aan het denken, maar een vorm van gezamenlijk verder denken komt zelden van de grond.
Dit was teleurstelling 2. Er komt er nog een. Ik dacht aanvankelijk dat ik steeds wel weer iets zou vinden om over te bloggen. Dat is ook een hele tijd zo geweest, maar ik begin nu te merken dat ik steeds vaker in herhaling verval. Dat is eigenlijk ook heel logisch, want dit blog is een 'meningenblog' en heeft nauwelijks een informatief karakter. En meningen zijn op een keer op, zeker als het alleen om meningen over bibliotheekgerelateerde zaken gaat, zelfs als je dat een beetje ruim opvat. Na een tijdje heb je al je meningen wel een keer verteld en dan vertel je ze nog 's in andere bewoordingen en met een ander voorbeeld erbij, maar een derde keer is meestal overbodig. Die meningen van mij zijn o.a.: de bibliotheek zou mooier, levendiger en aantrekkelijker moeten zijn, er zou meer geëxperimenteerd moeten worden, de diverse catalogi zouden een stuk beter kunnen, er zou meer landelijk aangepakt moeten worden, de bibliotheek zou meer 'voor iedereen' moeten zijn en vooral: de bibliotheek zou een plaats moeten zijn waar lezen en literatuur in hoog aanzien staan. Maar ja, dat is inmiddels allemaal wel bekend bij de mensen die dit blog al een tijdje volgen. Het is eigenlijk al heel wat dat ik er een jaar lang stukjes mee heb weten te maken. Dit was dus geheel te verwachten maar dat neemt niet weg dat het een beetje een teleurstelling is: nummer 3.
Zijn er n.a.v. een jaar bloggen dan geen positieve dingen te zeggen? Jazeker, maar wie gebrek aan inspiratie heeft houdt graag iets achter de hand, dus dat komt nog.
Wie concludeert dat momenteel de ware bloggeest mij aan het ontglippen is, heeft gelijk. En zonder bloggeest geen blog, in elk geval geen geïnspireerd blog. Ik ben zelf ook benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Want van zo'n blogverslaving ben je natuurlijk niet zomaar af.
Wordt vervolgd.
*De titel is een variatie op Een jaar in scherven van Koos van Zomeren, een boek dat ik van harte aanbeveel. De uitgave in de serie Privé-domein is uitverkocht maar nog wel te leen bij de bibliotheek hoop ik, en een herdruk uit 2008 is nog te koop.
Da's nou ook toevallig... Wow!ter vroeg aan een aantal (90) bloggers uit de bibliotheekwereld om te antwoorden op de vraag waarom je blogt. Ik loop er al een tijdje over na te denken óf en zo ja hoe ik daar op zal antwoorden. (Dit stukje is het antwoord nog niet, Wouter.) Ik had al een paar redeneringen bedacht, maar ik wist het eigenlijk wel: niks redenering, het antwoord moet zijn: bloggen is verslavend. Toen dacht ik vandaag: laat ik 's proberen een vragenlijst over verslaving te vinden. Die kon ik niet vinden, al weet ik zeker dat ze er zijn. Vanwege mijn bezig zijn met WorldCat & Wikipedia keek ik nog even op het weblog van infocaris en wat zag ik daar opeens: een verwijzing naar een test over hoe blogverslaafd je bent. Als dat geen toeval is! Ik deed de test en hierboven zie je het resultaat. Wat zo'n percentage zegt weet ik niet, maar ik weet wel dat ik maar een paar blogs per dag lees (daar werd ook naar gevraagd), dus dat het bijna helemaal te wijten is aan mijn eigen bloggedrag. Ik geloof nooit dat het een goed teken is...
Zijn er onder de lezers van dit weblog mensen die stukjes schrijven leuk vinden maar met hun eigen weblog gestopt zijn? Zo ja, dan nodig ik die van harte uit desgewenst eens als gastschrijver iets op dit blog te zetten.
Ik vind het best lastig dit blog in mijn eentje overeind te houden (en toch wil ik het graag...), o.a. omdat over mijn werk erg weinig te vertellen valt, dus bijdragen zijn zeer welkom. Als iets je opvalt of ergert of plezier doet of als je gewoon zin hebt om wat te schrijven over bibliotheken, web 2.0, 23dingen, je werk, een boek, een idee, enz., dan kun je op dit weblog terecht. Stuur je stuk naar schrijverdezes@gmail.com, als je wilt met bijbehorend plaatje, en ik zet het erop. Ik zou het heel leuk vinden.
Dit geldt uiteraard ook voor mensen die wel een eigen weblog bijhouden, of er nooit een gehad hebben of er over denken er een te beginnen, kortom voor iedereen die er zin in heeft. Zoals Tenaanval onlangs in haar evaluatie schreef: schrijven dwingt je om je gedachten te ordenen en goed na te denken over wat je echt vindt.
Vandaag moet het er dan maar eens van komen: de evaluatie. Het evaluatieformulier heb ik een paar weken geleden al ingevuld, maar nu nog wat impressies. Hoe ik aan dit stukje begonnen ben is al meteen illustratief: het leek me wel leuk om een liedje van Boudewijn de Groot waar ik nu steeds aan moet denken bij dit stukje te zetten, nl. Testament, omdat dat begint met 'Na 22 jaren in dit leven' (wat me dus zoiets doet denken als 'Na 22 Dingen in mijn leven'), en ik ging op zoek bij radio.blog.club, waar het niet te vinden was en toen bij Last.fm, waar ik het wel vond, maar waar ik niet zag hoe ik het op mijn blog moest krijgen. Tot mijn verrassing begon nadat ik Boudewijn de Groot had ingetikt opeens Herman van Veen te zingen. Bleek iets te zijn als 'verwante artiesten'. Dat had ik de vorige keer, toen we het Ding erover deden, helemaal niet ontdekt, nu ging het per ongeluk. Probleem was vervolgens dat ik nergens het knopje kon vinden om de muziek weer uit te zetten en ik daarom Last.fm maar afsloot.
Kortom: de klok horen luiden maar niet weten waar de klepel hangt. En zo is het me met de meeste Dingen vergaan. Ik weet dat het bestaat, ik heb me er kortstondig in verdiept, maar als ik er iets mee zou willen doen zou ik toch weer lang moeten zoeken of hulp moeten vragen. Nu is het doel van de cursus waarschijnlijk ook geweest ons op de hoogte te stellen van het bestaan van een aantal 2.0-dingen, zonder dat we er per se meteen heel handig mee moesten worden, maar ik vind het resultaat gezien het aantal uren dat ik eraan besteed heb toch wat mager. Dat ligt ongetwijfeld meer aan mij dan aan de cursus. Wat betreft die uren: ik denk dat ik per Ding toch wel 4 à 5 uur besteed heb aan zoeken, proberen, tobben, fout doen. En dat nog afgezien van de tijd die ging zitten in het erover schrijven, want het lukte me nooit dat kort & bondig te houden.
Maar goed, het zit erop en die (vrije) tijd zou ik anders vast niet veel nuttiger besteed hebben, en naast het vele dat me niet is bijgebleven zullen sommige dingen me ook zeker wél bijblijven. Laat ik maar beginnen met onze docenten: Rob en Edwin, dank voor de steun op de juiste momenten, voor de reacties op mijn blog, voor de altijd snelle antwoorden als ik een vraag stelde via de mail. De acute redding (en nog wel op zondag) bij mijn hackers-paniek was geweldig.
Wat ik heel leuk ben gaan vinden tijdens de cursus is het bijhouden van een blog. Ik zou er uit mezelf waarschijnlijk nooit aan begonnen zijn, maar nu vind ik het jammer om er mee op te moeten houden. Van de andere Dingen herinner ik me als hoogtepunt het Ding over Google-documents. Toen heb ik samen met Annamuis en Treelertrash een 'brief aan een prinses' geschreven en dat was een heerlijke avond waarin ik met rode wangen en gloeiende oren achter de pc zat te genieten van de samenwerking en van de zinnen die we maakten en van het feit dat dat zomaar kon, met z'n drieën tegelijk aan een document werken. Pas na afloop realiseerde ik me dat het eigenlijk over iets heel droevigs ging, nl. het opheffen van de bibliobus.
Wat ik ook heel leuk vond aan de cursus was het lezen van blogs van collega's. Het zal niemand verbazen dat het blog van Annamuis veruit mijn favoriete blog was (en nog is), maar ik heb b.v. ook Bozbezbozzel, Hey it's me again, Inburgeraar, Informatiegebruiker, Mareikie, On the Road en Tenaanval met veel genoegen gelezen en ik vond het jammer dat de tijd me ontbrak om álle blogs bij te houden. Ik vond het ook heel leuk om reacties op mijn blog te krijgen, want anders heb je toch een beetje het gevoel dat misschien wel niemand het leest.
De cursus heeft ertoe geleid dat ik meer ben gaan nadenken over de bibliotheek. In mijn werk (het maken van wisselcollecties voor zorginstellingen) merk ik maar weinig van wat zich in de bibliotheken afspeelt. Of het nu een kleine bibliotheek of een basisbibliotheek is die ons opdracht geeft om een collectie te leveren, maakt voor het werk op zich weinig uit. (Dat er verschil is in subsidie en daarmee in mogelijke bedreiging van het voortbestaan, dát is me, zeker na wat er met de bibliobussen gebeurd is, inmiddels wél duidelijk.) En of bibliotheken nu al dan niet games aanbieden aan de jeugd, maakt voor het uitlenen van GLB niet veel uit. Sinds de cursus, en vooral omdat ik daardoor ZB Digitaal ben gaan lezen, heb ik van allerlei ontwikkelingen 'kennis genomen' en er eens wat over nagedacht. Stukje persoonlijke ontwikkeling zullen we maar zeggen, want in mijn werk kan ik er weinig of niks mee.
Hetzelfde geldt voor de cursus zelf: ook daar kan ik in mijn werk weinig of niks mee. Ik heb echt wel geprobeerd toepassingen te bedenken, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Ook bij mijn collega's en mijn baas heb ik niets gelezen over toepassingen die zij zagen.
Tot enkele maanden geleden verkeerde ik in zalige onwetendheid aangaande 2.0. Toen ik met de cursus begon had ik nog nooit de term 2.0 bewust gehoord of gelezen. Natuurlijk moet ik hem onbewust wel zijn tegengekomen, want sinds ik hem ken, zie ik hem regelmatig, en ik lees de stukken in de krant of het Bibliotheekblad die erover gaan nu ook meestal. Ik schreef 'zalige onwetendheid' omdat ik van het kennismaken met 2.0 niet overdeeld blij ben geworden. Zoals de lezers van dit blog inmiddels begrepen zullen hebben roept 2.0 bij mij veel twijfels op. Ik weet nog steeds niet wat ik nu precíes onder 2.0 moet verstaan, maar wat mij als belangrijkste kenmerk is opgevallen, is de gedachte dat de gebruikers het voor het zeggen hebben. Dat is allemaal leuk en aardig als het om hobby's als het 'delen' van foto's en filmpjes en muziek en ervaringen gaat, en het met elkaar kletsen via IM. Laat iedereen die daar behoefte aan heeft zich vooral uitleven zou ik zeggen. Dat ik zelf die behoefte niet voel is geen argument, dat realiseer ik me.
Dat het '2.0-gebeuren' mij niet zo bevalt is dus voor een deel persoonlijk. Maar ik denk dat er ook een kant aan zit die verder gaat dan het er al dan niet plezier in hebben. Volgens mij zit er wel degelijk ook een serieus idee achter nl. de gedachte dat als veel mensen iets goed vinden, dat het dan ook wel goed zal zíjn. Dat is een kant (en in feite misschien wel een mensbeeld) waar ik van geschrokken ben. Kwesties als auteursrecht, betrouwbaarheid van informatie, manipulatie, verlies aan inkomsten voor de muziekindustrie, verheerlijking van amateurisme, toenemende oppervlakkigheid, ik noem maar een paar dingen, hebben daar mee te maken. Als je veel blogs leest heb je geen tijd om boeken te lezen, heb ik wel gemerkt. Nu zou je kunnen zeggen: wat maakt het uit, als de mensen maar lezen. Ik ben het daar niet mee eens. Als je alleen nog blogs leest i.p.v. literatuur zie ik dat als verarming. Als je alleen YouTube filmpjes ziet i.p.v. 'echte' films eveneens. Bij 'zondagsschilders' i.t.t. 'echte' schilders heb je het geloof ik nog niet, of staan er ook al allerlei amateurkunstwerken op het net?
Ik zou het wel goed gevonden hebben als in de cursus ook deze kant van de zaak aan de orde gekomen was. Ik ben er zelf toevallig achter gekomen door de uitzending 'Wiki's waarheid', maar anders zou ik waarschijnlijk nu nog denken dat 2.0 alleen een verzameling handige trucs en sociale sites was. Ik begreep dat er voor de volgende cursisten wél iets over gezegd gaat worden. (Docenten: kan ik dat al ergens vinden?) Dat lijkt mij wel een verbetering omdat we ons, als we met 2.0-dingen aan de slag willen gaan in de bibliotheek, naar mijn idee toch ook in de achtergronden moeten verdiepen.
Ik had ook wel graag iets willen lezen over het feit dat al die 2.0-dingen gratis zijn, en wat daar achter zit (of vermoed wordt). Ik geloof nl. niet in 'gratis' en denk dat we er toch op de een of andere manier voor betalen; alleen begrijp ik niet hoe. Ik merk niet veel van reclame, of let ik er gewoon niet op? En als ík het al niet opmerk, terwijl ik het gevoel heb er allergisch voor te zijn (voor geknipper en geflikker enzo), wat heeft het dan nog voor zin? Of zijn de aanbieders van de 2.0-aardigheden te vergelijken met dealers die je de drugs ook eerst gratis geven? Deze gedachte gaat ongetwijfeld te ver, maar welk belang zit er dan wél achter?
Zou het een idee zijn om ons als vervolg op de cursus af en toe op de hoogte te houden van nieuwe 2.0 (en 3.0 enz.)-ontwikkelingen op het web? Ongetwijfeld zal dat op ZB Digitaal allemaal aan de orde komen, maar daar komt zóveel aan de orde dat het denk ik niet voor iedereen mogelijk is de dingen die echt bij de cursus aansluiten eruit te pikken. Zelf vind ik dat in elk geval moeilijk.
Nog één puntje: mijn blog. Ik schreef al dat ik bloggen erg leuk ben gaan vinden. Ik zou er best mee willen doorgaan, maar ja waarover? Mijn werk geeft geen aanknopingspunten omdat daar weinig spectaculairs gebeurt. Een privé-blog lijkt me bijna een contradictio in terminis: want wat is privé op het web? Iets over boeken misschien? Maar dan moet ik wel weer eens wat gaan lezen. In elk geval: ik kan het nog niet over mijn hart verkrijgen mijn blog te deleten.
Dit is geen afgerond en samenhangend stuk geworden. Dat komt misschien omdat wat ik van de 23 Dingen heb geleerd en overgehouden ook niet afgerond en samenhangend is. En dat is misschien maar goed ook.
Aan iedereen die mijn blog gelezen heeft: dank voor je belangstelling!
En laat ik het nog één keer zeggen:
En bovendien ben ik van mening dat de bibliobus behouden moet blijven.
Uren later...
Kijk eens wat ik alsnog gevonden heb, bij 'GarageTV' (al is het niet de versie uit mijn jeugd):
De kunst van voorlezen: In 2013 (Jaar van het Voorlezen) elke dag een voorleesschilderij, en af en toe een citaat. Nu gestopt. De krant in de kunst: Vanaf 1-1-2014 elke dag een kunstwerk met een krant, en af en toe een citaat. Inmiddels gestopt.
