Een gewaarschuwd mens 2

In het gebouw waar ik werk worden momenteel ook enkele ruimtes gebruikt door de projectgroep (commissie?) die zich bezighoudt met de toekomstige 'Digitale Bibliotheek'. Deze tijdelijk inwonende heren en dame werden aan ons voorgesteld tijdens een personeelsbijeenkomst. Daarbij werd meteen iets verteld over wat de bedoeling is van de Digitale Bibliotheek. Wat mij daaraan enigszins schokte waren de gedachte om voor het nieuwe 'pasje' misschien het burgerservicenummer te gaan gebruiken én het plan om een landelijke database op te zetten waarin alle informatie over bibliotheekgebruikers bij elkaar komt. Vooral de combinatie van deze twee dingen vind ik tamelijk eng.

Ik was aanwezig bij die bijeenkomst maar hoopte dat iemand anders een vraag zou stellen over wat ik hierboven noemde. Niet dat ik het zelf niet durfde, maar ik had ook nog een andere vraag en ik hoopte bovendien dat iemand met meer gezag het zou doen. Helaas vroeg niemand er iets over. Het antwoord zou overigens vast en zeker geweest zijn dat alles met de best mogelijke veiligheidsmaatregelen omgeven zou worden, o.i.d. Een principiële discussie zou het vast niet geworden zijn.

En sindsdien loop ik rond met de vraag: hoe kan dit? Hoe kan dit idee in bibliotheekland leven zonder dat iemand zich er druk over lijkt te maken? Of heb ik de discussie gemist en is die er wel degelijk? Ik hoop het. Want het is nogal wat: hiermee geef je de overheid toch de mogelijkheid om te zien wat mensen lezen en waar ze naar zoeken? Nee, natuurlijk, niet zómaar. Maar als de politie inzage eist, wat doen we dan? En als er een andere overheid komt?

En vooral: waarom zouden we dat willen, het burgerservicenummer gebruiken voor een bibliotheekpasje? Ik begrijp daar helemaal niks van en ik zie er geen enkel voordeel aan dat tegen de (in mijn ogen) grote nadelen op kan wegen. Ben ik misschien een beetje paranoïde aan het worden, of hoe zit dat? Of heb ik het verkeerd begrepen?

Er werd tijdens de bijeenkomst in elk geval niet de indruk gewekt dat het iets was waar misschien privacy-aspecten aan verbonden zouden kunnen zijn. Nee, het leek gewoon een handig idee. En niemand leek verontrust. Achteraf heb ik toch een beetje spijt dat ik er niets over gevraagd heb. De vraag die ik wél stelde, was veel minder belangrijk. Maar ja, te laat.

Plaatje van dit weblog.

Eeuwige trouw

Plaatje hier gevonden.


Dit berichtje stond vandaag in De Pers. Wat ik me afvraag is: waarom wil men bij Facebook die gegevens zo graag bewaren? Je zou denken dat dat alleen maar opslagcapaciteit en dus geld kost, maar blijkbaar is er een commercieel (of ander?) belang mee gemoeid dat ik niet doorgrond. Wat ik me ook afvraag is: doen ze het over een poosje gewoon toch, maar dan stiekem? Wat ik me tot slot afvraag is: hoeveel mensen kan het eigenlijk echt iets schelen?

'Eén gek kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden', zegt het spreekwoord.

}:[

Plaatje hier gevonden.

Op een privéblog hoor je niet uit de school te klappen over je werk. Ik heb het gevoel dat ik dat ook niet doe, of in elk geval niet erg vaak en dan nog alleen in algemene zin. Omgekeerd vind ik dat men op je werk niet jouw privédingen naar buiten hoort te brengen. Vandaag gebeurde dat toch en daarom voel ik me nu even niet gebonden aan mijn eigen regels. Sommige lezers van dit weblog herinneren zich misschien nog dat ik mij al op de 2e dag van de 23dingen druk maakte over de privacy van de deelnemers i.h.a. en die van mezelf in het bijzonder. Ik heb die strijd toen verloren en me daar, uiteraard, bij neergelegd. Vandaag kwam het oude gevoel weer even terug, want in het personeelsblad van ProBiblio stond: Naast het weblog van X en Y zijn er ook nog de blogs van P en Q. Q was in dit geval mijn naam en die ging vergezeld van de URL van 'schrijverdezes'. (X en Y waren een vorige keer vermeld, maar dat had ik toen helaas niet gezien.)

Wie mij een beetje kent zal er niet raar van opkijken dat ik 'op hoge poten' naar de redactie van het personeelsblad ging en daar vertelde dat ik onaangenaam getroffen was. Tja, te laat natuurlijk. Excuses, maar men dacht dat iedereen het wel wist. (Je vraagt je af waarom het dan nog vermeld moest worden.) En Y had er helemaal geen problemen mee gehad. (Nee, maar ik ben Q.)

Het schrijven van dit weblog is een privézaak, ook al gaat het vaak over bibliotheekgerelateerde zaken. Bibliotheekdingen hebben mijn belangstelling, maar dit blog schrijf ik in mijn vrije tijd en is dus een hobby. En ik vind dat in een personeelsblaadje niet zonder mijn toestemming mijn hobby's besproken horen te worden. Het was ook mogelijk geweest wel de namen van de weblogs maar niet die van de makers te noemen. Daar zou ik niet moeilijk over gedaan hebben. Dit zal wel geen mens kunnen meevoelen (daar moet je misschien een muis voor zijn), maar dat geeft niet, ik wou het toch even kwijt.