Grossman in Amsterdam
Foto van deze website
Vanwege gebrek aan actuele inspiratie, of misschien beter gezegd aan zin om wat me door het hoofd gaat in een blogpost om te zetten, even iets ouds waar ik onlangs weer eens aan moest denken.
Bij David Grossman, de Israëlische schrijver van de mooie jeugdboeken Het zigzagkind en De stem van Tamar, van een aantal romans voor volwassenen waarvan vooral Zie: liefde indruk op me heeft gemaakt, en van artikelen en boeken over het Palestijns-Israëlisch conflict, las ik jaren geleden (waar weet ik niet meer) het volgende. In het Hebreeuws bestaat geen term voor wat wij 'frustratie' noemen. Toen Grossman het woord voor het eerst in het Engels tegenkwam realiseerde hij zich ineens wat frustratie eigenlijk was en werden gevoelens die tot dan toe vaag waren gebleven omdat ze niet goed te benoemen waren hem opeens duidelijk. Hij vertelde dit geloof ik om aan te geven hoe taal je denken beïnvloedt. Vraag me niet hoe het precies zat, maar het voorbeeld is me bijgebleven.
Op de een of andere manier heeft dit toch weer te maken met de rol van de bibliotheek: hoe meer woorden je leert kennen hoe beter je situaties zult kunnen benoemen en begrijpen. Of dat altijd prettig is, is natuurlijk de vraag: als je niet weet wat frustraties zijn heb je er misschien ook geen last van.
