Ik zit in de trein af en toe naast iemand die een boek zit te lezen en ik probeer dan meestal te achterhalen welk boek dat is. Soms lukt dat. Gisteren, op weg van Schiphol naar Rotterdam, zat ik naast een jonge man (van een jaar of 28 denk ik) die een dik boek las. Ik keek even opzij en zag twee namen op de pagina: Tatiana en Alexander, en ik dacht: zou het soms Oorlog en Vrede zijn (dat ik niet gelezen heb)? Maar op het stukje omslag dat ik kon zien stond een foto van een vrouw, dus dat kon niet. En het was wel dik, maar ook weer niet zó dik. Vlak voor Rotterdam vouwde de jongen (of vanuit een ander perspectief: de man) tot mijn lichte afschuw een flinke hoek van een bladzij om en sloeg het boek dicht. Het bleek Een liefde in Leningrad van Paulinna Simons te zijn. Nooit van gehoord, maar daar hebben we internet voor en ik schaar het nu onder wat bij ons op het werk 'tussengenre' wordt genoemd en wat mijn collega en ik wel betitelen als 'Binchy-achtigen'. Dit vooral door 'Liefhebbers van dit boek bestelden ook' bij Bol.
Ik vind dat typisch 'damesromans' en had eerlijk gezegd niet verwacht dat mannen ze wel eens lazen. Althans, ik ken geen enkele man die dat doet. Of in elk geval niet in het openbaar. Maar misschien was hij het wel aan het lezen omdat zijn vriendin het prachtig vond en hij alles van haar wilde weten. Toen ik vijf minuten bij de tram zat te wachten kwam de man daar ook aanlopen. Hij had een bos rode rozen gekocht. We stapten in dezelfde tram en gingen er bij dezelfde halte weer uit, maar toen verloor ik hem uit het oog.
Foto: Flickr, gemaakt door paparutzi
