Een liefde

Festina wees me vandaag op een bericht bij De Papieren Man over een tentoonstelling met foto's van lezende mensen. Toen zag ik daar ook bovenstaande clip van een liedje van de Franse zangeres Pascale Borel: 'J'aime tellement Proust. Het liedje is mijn smaak niet, maar ik vind het een aardige vorm van leesbevordering (al zal het zo misschien niet bedoeld zijn). Zelf heb ik met genoegen minstens een half jaar van mijn lezende leven aan Proust besteed en het was een van mijn beste leeservaringen, vergelijkbaar (voor mij dan) met Het Bureau van Voskuil en de Dagboeken van Frida Vogels: schrijvers die door nauwkeurig observeren van het gedrag van zichzelf en anderen proberen inzicht te krijgen in hun bestaan. (Als je het zo mag samenvatten.)

De reden dat ik dit filmpje hier heb overgenomen is niet om iemand tot het lezen van Proust te bewegen (al zal ik het zeker niet afraden) maar omdat ik het wel bijzonder vind dat dit liedje gemaakt is. In Nederland kan ik me zoiets niet goed voorstellen. Waar zou dat in zitten? Tenaanval weet jij het? (Ik heb je stuk 'Lezen als politieke daad' er nog eens op nagelezen, maar daarin vond ik ook geen antwoord op deze vraag.) Zijn we 'te nuchter', houden we niet genoeg van onze schrijvers, is lezen hier te weinig 'sexy', hebben we geen schrijver met de uitstraling van Proust? Of vergis ik mij en hebben we wél een dergelijk liedje?