Een jaar in 'postings' 3

Vorig jaar om deze tijd schreef ik twee stukjes met als titel 'Een jaar in postings'. Nu ik, wat ik toen ik die stukjes schreef (en nog wel vaker in het afgelopen jaar) niet verwachtte, toch weer een jaar heb volgemaakt als 'schrijverdezes', las ik ze nog eens door om te zien of ze me konden inspireren tot een stukje over dit tweede jaar. Ik ontdekte dat ze nog geheel van toepassing zijn op de huidige situatie. Dezelfde teleurstellingen, dezelfde postieve kanten. Zelfs het gebrek aan bloginspiratie is hetzelfde als dat van vorig-jaar-om-deze-tijd. De kleine verschillen zijn dat ik nu twéé jaar dit blog bijhoud en dat het aantal postings inmiddels ook ongeveer verdubbeld is, dat het blogverslaafd zijn misschien wat minder is geworden en dat er enkele nieuwe reagerende lezers zijn bijgekomen. Vooral dat laatste is belangrijk.

Maar wie wil weten hoe ik het afgelopen blogjaar ervaren heb, kan gewoon Een jaar in 'postings' en Een jaar in 'postings' 2 (her)lezen.

Zo, dat was nog eens een makkelijk stukje.


Foto: Flickr, gemaakt door rkramer62.

Feestje? 2

'Gisteren om deze tijd had ik nog geen enkel weblog (en eerlijk gezegd ook niet de behoefte er een te hebben)' schreef ik op 23-1-2007, toen de 23dingen mij dwongen er toch een te maken. Nu, in de 630e posting, sta ik even stil bij het 2-jarig bestaan van dit blog.

Misschien ga ik eerdaags nog een beetje terugblikken, maar zoals ik met nieuwjaar al schreef, daar ben ik niet zo goed in. Wat ik nu in elk geval wil doen is iedereen bedanken die in het afgelopen jaar een of meer keren op dit blog gereageerd heeft, in een reactie op het blog zelf, met een regeltje in een e-mail of met een mondelinge opmerking. Bloggen doe ik voor mezelf, omdat ik het (nog steeds) niet kan laten en om er iets van te leren. Of ik gelezen word door veel of weinig mensen weet ik niet en het interesseert me ook niet zo. Van onbekende lezers leer ik nl. niks, alleen van mensen die wel eens iets terugzeggen. Gelukkig waren er het afgelopen jaar diverse mensen die af en toe iets terugzeiden. Ik dank jullie daar hartelijk voor en voor jullie is de taart. Zonder jullie reacties was dit blog er niet meer geweest. Die reacties liepen uiteen van lange beschouwingen tot alleen een :-). Soms waren ze instemmend, soms niet. Ik vond ze allemaal fijn (hoewel de niet-instemmende misschien toch net ietsje fijner waren).

Een speciaal woord van dank is voor tachtigplusser, die een gastcolumn schreef.

Ik zei het vorig jaar ook al: gelukwensen zijn niet nodig. Ik vind verjaardagen meer confronterend dan feestelijk en ga daarom liefst zo snel mogelijk over tot de orde van de dag.


Foto hier gevonden.