Helaas

Foto: Sake Elzinga

Een huisgenoot zei vanavond tegen me: 'Kijk, dit is nou de krant van tegenwoordig', en las deze regel (uit NRC Handelsblad) voor:

Dijsselbloem vindt van wel, zegt hij terwijl hij boterhammen met pindakaas eet.

Ik dacht: dit is nou 'vertwittering': niet ter zake doende kleinigheden krijgen nieuwswaarde.

Wkvlmpstng 3

Foto hier gevonden.

Marketing

Plaatje gevonden via Google-afbeeldingen.

Sinds enige tijd ben ik populair bij jongetjes van rond de acht. Ze staan me op te wachten en kijken me verwachtingsvol aan. Mevrouw, mevrouw... Ja hoor, alsjeblieft, zeg ik dan. Is er iemand die nog niet begrijpt waar het over gaat? Het gaat over de voetbalplaatjes van AH. Ik geef als ik naar AH ga meestal wel zoveel uit dat ik minstens een zakje (vaak meer) voetbalplaatjes krijg. Aan het eind van de lopende band staan dan soms de jongetjes al, maar meestal worden ze daar weggestuurd en wachten ze je op in de hal. Ik voel me dan een beetje een missionaris die bidprentjes uitdeelt. Het zijn altijd 'allochtone' jongetjes. Nu wonen er hier in de buurt ook veel meer allochtone dan autochtone jongetjes, dus dat is niet zo vreemd. Maar doen in andere buurten de autochtone jongetjes het ook, of mogen die dat niet van hun moeder?

Marketing, daar hebben ze bij AH beslist verstand van.

Meanderen

Bron: Flickr, foto: magicsmile

Wie nooit in Afrika is geweest mist ongetwijfeld heel wat, maar wie nooit in de tram zit loopt toch ook het e.e.a. mis. Vanmorgen zaten in de R'damse lijn 23 twee Schiedamse dames (ik schatte hen iets ouder dan ik zelf ben, maar daar vergis je je wel eens in) achter mij. Veel conversaties in de tram zijn niet te volgen vanwege het taalverschil, maar deze verliep in duidelijk R'dams en was me een genoegen. Ik heb geprobeerd hem te onthouden en zal nu proberen hem op te schrijven. Dame 2 was mijn favoriet. Dame 1 was meer de aangever, zogezegd.

Dame 1: Er waren op de Groenelaan helemaal geen chrysanten meer. Toen heb ik maar tulpen gekocht.
Dame 2: Ik ben vanmorgen nog even naar Albert Heijn geweest, ik was al geweest maar ik had nog een paar dingen nodig en ik moest ook nog een staatslot hebben want het is alweer de zevende en ook nog een kaart voor Joke, die is ook alweer 50 geworden.
D1: Joke?
D2: Joke van de Berg.
D1: O ja, die.
D2: Ik ben wel een beetje te laat maar ik heb erop gezet sorry dat ik te laat ben, maar wat wou ik nou, o ja, toen heb ik roosjes gekocht.
D1: Hadden ze daar ook geen chrysanten?
D2: Dat weet ik niet, ik koop nooit chrysanten.
D1: O, ik wel, die kleine gele, die vind ik wel leuk staan in die vaas.
D2: Ik heb van die kleine roosjes gekocht, die waren nog best duur, gisteren op de Groenelaan waren die grote 3,95 maar deze waren 5,95.
D1: Van die kleine roosjes, daar heb ik ook nog mee in m'n handen gestaan maar die dorst ik niet te kopen want die hebben van die dunne steeltjes.
D2: Ja dan ben je bang dat die koppies gaan hangen hè, maar we zien wel.
D1: Ik heb toen maar tulpen gekocht. Die op de Groenelaan, is dat eigenlijk een echtpaar?
D2: Ja. Nee, niet die ene, die donkere, dat is z'n zus, maar die andere met dat sluike blonde haar, dat is z'n vrouw. Met kerst had ik daar ook wat gekocht en toen kreeg ik een zakje chocolaatjes van d'r, dan doen ze wel vaker, eitjes ofzo, van die kerstballetjes weetjewel.

Toen stapten de dames uit en realiseerde ik me ineens dat lijn 23 helemaal niet naar de markt gaat en moest ik er bij de volgende halte snel uit en nog een stuk lopen, maar ik had er toch geen spijt van dat ik niet op 21 gewacht had.

Een aardig boek over een tramavontuur (in het Frans is het een busavontuur) is Stijloefeningen van Raymond Queneau, vertaald door Rudy Kousbroek, waarin hetzelfde verhaaltje op 99 verschillende manieren wordt verteld.

In de herhaling 2

Foto van bibliobussen's photostream bij Flickr.

Soms herhaal ik mezelf wel eens onbewust, soms half bewust, maar deze keer doe ik het met opzet. Ik zei al eerder dat ik vind dat 'klantvriendschappelijkheid' een van de kenmerken van de bibliobus was en dat zeg ik vandaag weer.

Deze week kregen we bij ProBiblio allemaal een boekje met als titel de mensen van de bibliobus. Het bevat 31 foto's van mensen die op de bussen werkten met daarnaast het verslag van een gesprek met elk van hen. De foto's zijn mooi en de verhalen zijn nog mooier. Toen ik het boekje uit had dacht ik: niet alleen gaat er een prachtig stuk bibliotheekwerk verloren, er verdwijnt ook een schat aan kennis over wat klantvriendelijk werken is.

Als iedereen die een cursus 'klantvriendelijkheid', 'klantgericht werken', 'klantvriendschappelijkheid' of hoe het verder nog mag heten, moest of wilde volgens nu eens twee dagen op de bibliobus was meegereden en als het geld dat naar dure trainingen ging ten goede was gekomen aan de bus, dan wisten de cursisten voorgoed wat klantgerichtheid enz. was én zou de bus misschien nog gewoon rijden.

Maar zo ging het natuurlijk niet. Lees in elk geval het boekje. Je mag het mijne lenen als je wilt.

Re: Mail aan een politica*

Gisteren kreeg ik het volgende mailtje:

Geachte mevrouw X,

Namens Femke Halsema wil ik u graag hartelijk bedanken voor uw mail.
Allereerst excuses voor deze late reactie.
Onze fractie is er van op de hoogte dat de bibliotheek voor kinderen tot 18 jaar gratis is en wij vinden dit een goede zaak.
Het spijt Femke dan ook dat zij dit onjuist heeft weergegeven in haar boek.

Met vriendelijke groet,

XX
Publieksdienst
Tweede Kamerfractie GroenLinks

*Dit was mijn 'mail aan een politica'.

Wkvlmpstng 2

Albert Anker (1831-1910)
Jeune fille lisant, ca. 1882

Wkvlmpstng

Henri Matisse (1869-1954)
La liseuse, 1894

Een jaar in 'postings' 2

Bron: Flickr, foto: ToniVC

Zie ik na een jaar bloggen ook positieve kanten? Jazeker. Het leukste van bloggen vind ik dat het me ertoe aanzet mijn gedachten onder woorden te brengen. Als je probeert ergens iets over op te schrijven moet je nadenken over wat je er precies van vindt en dat bevalt me. Ik zou het natuurlijk ook alleen voor mezelf kunnen opschrijven, maar de wetenschap dat anderen het lezen dwingt me om beter na te denken en het zo duidelijk mogelijk op te schrijven.

Een ander positief aspect van bloggen vind ik het krijgen van reacties. Eigenlijk schrijf ik geloof ik vooral voor die reacties. Het formuleren is leuk, maar als er nooit respons zou zijn, zou ik er waarschijnlijk toch allang mee opgehouden zijn. Eerlijk gezegd doet het aantal lezers me weinig en vind ik alleen de reacties interessant. Ik heb geen flauw idee hoeveel mensen dit blog regelmatig lezen zonder daar ooit iets van te laten merken, ik schat een stuk of 15, maar misschien ook minder of heel misschien wel meer. Maar als ze er allemaal vandaag mee op zouden houden zou ik daar niks van merken, dus het beïnvloedt me niet. Ik zit wel regelmatig op 'Clicky' te kijken, maar eigenlijk zegt dat vrijwel niks. Ja, er komen mensen op mijn blog die naar een recept voor pastinakensoep zoeken of die willen weten hoe je een sok breit of die 'Donald Duck' hebben ingetikt. Deze mensen verlaten meestal binnen enkele seconden het blog weer, al blijft een enkeling wel eens hangen. Een enkele scholier (denk ik) zoekt een uittreksel van een boek waar ik het over gehad heb. De opvallendste groep wordt gevormd door mensen die zoeken naar een 'wintergedicht'. Ik heb ze niet geteld maar het moeten er tientallen zijn en het merkwaardige ervan is dat het bijna allemaal Belgen zijn. Wat hebben Belgen met wintergedichten? Dat zou ik wel eens willen weten.

Heel leuk vond ik de discussies. Het waren er niet veel, maar ze waren leerzaam en dwongen me beter na te denken voor ik iets opschreef.

Er kunnen in theorie ook nog veel mensen mijn blog lezen via Netvibes e.d. Het kunnen er evengoed weinig of helemaal geen zijn. Het maakt me eigenlijk niks uit voor zover ze nooit ietsvan zich laten horen. Het spijt mij, maar zo is het. Leuk als jullie het leuk vinden, maar dat is dan leuker voor jullie dan voor mij.

Andere bloggers zeggen nogal eens dat door het bloggen hun netwerk vergroot is. Ik moet dan denken aan de uitspraak van, als ik mij goed herinner, Karin Spaink: internet verandert de dingen niet maar vergroot ze uit. En ik geloof dat dat zo is. Als je iemand bent die een netwerk belangrijk vindt, dan zal bloggen je helpen het te vergroten. Als je, zoals ik, een netwerk nooit gezocht hebt, dan zul je het door te bloggen ook niet vinden. Door het bloggen heb ik wel enkele aardige medebloggers (min of meer) leren kennen met wie ik anders nooit in contact zou zijn gekomen. Dat vind ik fijn. Maar een netwerk(je) zou ik dat niet willen noemen omdat wij elkaar op werkgebied niets te bieden hebben. Gelukkig maar, vind ik eigenlijk.

Door de 23dingen ben ik anders gaan kijken naar de bibliotheek. Omdat ik achter de schermen werk, wist ik weinig van wat zich in de openbare bibliotheken afspeelt. Daar weet ik inmiddels iets meer van en bloggen heeft daar aan bijgedragen. Doordat mijn belangstelling voor bibliotheekzaken gewekt was maar ook om stof voor blogstukjes te verzamelen ben ik het Bibliotheek-blad en andere vakliteratuur beter gaan lezen. Dat vind ik winst. Daarnaast lees ik ook wat blogs van anderen. Die zijn soms informatief, soms leuk, soms allebei.

Tot slot: waarom is bloggen (in mijn geval) verslavend? Ik denk om dezelfde redenen als waarom andere dingen verslavend (kunnen) zijn: ze vormen een buffer tussen jou en de rest van de wereld.

Positief genoeg, alles bij elkaar?

Vanaf heden gaat dit blog een poosje op de waakvlam.

Vervulde wens

Een week of wat geleden wenste ik dat ik in de bibliotheek over De Welwillenden zou kunnen praten. Daar wordt nu over vergaderd en het is mogelijk dat er in 2011 een proef mee komt. Bij de NRC had ik meer succes met mijn wens: afgelopen vrijdag werden er in de Boeken-bijlage twee pagina's aan De Welwillenden gewijd en op nrcboeken.nl kun je erover discussiëren. Dus voor wie het boek ook leest en de NRC niet, is dit even een tip. Voor de bibliotheek ook trouwens, maar ja, wie is dat.

Ik heb overigens niet mee-gediscussieerd, het lezen van tegenstrijdige meningen vond ik voldoende.

Een jaar in 'postings'*

Bron: Flickr, foto: youngdoo

Na (ruim) een jaar bloggen (en 337 'postings') moet er maar eens een kleine balans worden opgemaakt. Ik ben gaan bloggen omdat het moest en toen het niet meer moest ben ik het blijven doen omdat ik het niet meer kon laten. Zo zit het. En hoe is dat dan gekomen? Wie het weet mag het zeggen, maar ik kan er zelf slechts naar raden. Ik ging tijdens de 23dingen nogal eens te keer tegen het 'kijk-mij-eens'-gehalte van veel van de dingen. Bloggen heeft natuurlijk ook een hoge kme-factor en toch doe ik het. Blijkbaar hou ik ook wel van een beetje aandacht, ik kan niet anders concluderen. Die 'ik' is in dit geval 'schrijverdezes', die niet geheel samenvalt met mijn 'eigenlijke' ik. Jammergenoeg wordt het steeds lastiger deze twee gescheiden te houden. Weten wie iets zegt (de uitdrukking 'ik weet wie het zegt' wijst er al op), beïnvloedt meestal de mening die de toehoorder heeft of vormt over wát er gezegd wordt. Dat is begrijpelijk, maar ik zou het leuk gevonden hebben als het in de blogwereld anders had kunnen zijn.

Dit was teleurstelling 1. Er komt er nog een. Ik hoopte door het bloggen af en toe in gesprek en liever nog in discussie te raken met andere bloggers of lezers. Héél af en toe is dat ook wel gebeurd en dat heeft me veel plezier gedaan. Maar het gebeurt zo zelden dat ik er toch in teleurgesteld ben. Ik merk dat het op andere blogs die ik lees evenmin gebeurt en ik zoek de oorzaak daarom maar niet bij mezelf, maar in het fenomeen weblog op zich. Dat is blijkbaar niet geschikt om een discussie op gang te brengen. Iedereen blogt wat voor zich uit en zet daar misschien een lezer wel eens mee aan het denken, maar een vorm van gezamenlijk verder denken komt zelden van de grond.

Dit was teleurstelling 2. Er komt er nog een. Ik dacht aanvankelijk dat ik steeds wel weer iets zou vinden om over te bloggen. Dat is ook een hele tijd zo geweest, maar ik begin nu te merken dat ik steeds vaker in herhaling verval. Dat is eigenlijk ook heel logisch, want dit blog is een 'meningenblog' en heeft nauwelijks een informatief karakter. En meningen zijn op een keer op, zeker als het alleen om meningen over bibliotheekgerelateerde zaken gaat, zelfs als je dat een beetje ruim opvat. Na een tijdje heb je al je meningen wel een keer verteld en dan vertel je ze nog 's in andere bewoordingen en met een ander voorbeeld erbij, maar een derde keer is meestal overbodig. Die meningen van mij zijn o.a.: de bibliotheek zou mooier, levendiger en aantrekkelijker moeten zijn, er zou meer geëxperimenteerd moeten worden, de diverse catalogi zouden een stuk beter kunnen, er zou meer landelijk aangepakt moeten worden, de bibliotheek zou meer 'voor iedereen' moeten zijn en vooral: de bibliotheek zou een plaats moeten zijn waar lezen en literatuur in hoog aanzien staan. Maar ja, dat is inmiddels allemaal wel bekend bij de mensen die dit blog al een tijdje volgen. Het is eigenlijk al heel wat dat ik er een jaar lang stukjes mee heb weten te maken. Dit was dus geheel te verwachten maar dat neemt niet weg dat het een beetje een teleurstelling is: nummer 3.

Zijn er n.a.v. een jaar bloggen dan geen positieve dingen te zeggen? Jazeker, maar wie gebrek aan inspiratie heeft houdt graag iets achter de hand, dus dat komt nog.

Wie concludeert dat momenteel de ware bloggeest mij aan het ontglippen is, heeft gelijk. En zonder bloggeest geen blog, in elk geval geen geïnspireerd blog. Ik ben zelf ook benieuwd hoe dat gaat uitpakken. Want van zo'n blogverslaving ben je natuurlijk niet zomaar af.

Wordt vervolgd.

*De titel is een variatie op Een jaar in scherven van Koos van Zomeren, een boek dat ik van harte aanbeveel. De uitgave in de serie Privé-domein is uitverkocht maar nog wel te leen bij de bibliotheek hoop ik, en een herdruk uit 2008 is nog te koop.

Plaatje

Franz Eybl (1806-1880)
Lesendes Mädchen, 1850


Van schrik en wegens een onmiskenbaar gebrek aan inspiratie maar weer eens een plaatje. Volgens mij niet eerder geplaatst.

In de herhaling

Plaatje hier gevonden.

Ineens bekroop mij een onaangenaam vermoeden. En het bleek terecht: het gedichtje dat hieronder staat heb ik al eens eerder als blogpostje gebruikt, eveneens met een verwijzing naar twitter. Ik denk het de laatste tijd steeds vaker: ik begin mezelf te herhalen. Maar dit is wel érg letterlijk... Is een jaar bloggen lang genoeg geweest? Daar moet ik eerst maar 's een nachtje over slapen.

Voor twitteraars, ter overname

Foto hier gevonden.

't Is niet de vraag al wat in boeken steekt
In 't hoofd te zaamlen, doch of 't daar iets wekt en kweekt.

Carel Vosmaer


Naschrift: niet de boeken zijn ter overname, maar het gedicht.

Weer eens iets over de catalogus

Bron: Flickr, foto: altopower

Een tijdje geleden zat ik in afwachting van een presentatie o.i.d. tussen een stel collega's en hoorde een van hen zeggen: 'Ik heb dat WorldCat eens geprobeerd en dat werkt echt goed. Ik heb een paar nogal zeldzame boeken erin opgezocht en ze kwamen keurig tevoorschijn.' Dit vertelde ik later aan een collega die er niet bij had gezeten en die zei: 'Maar je moet in een catalogus óók dingen kunnen vinden waarvan je niet weet dat je ze zoekt en die vind je vaak níet'.

Deze collega bedoelde daar niet mee dat het leuk is om 's op een idee gebracht te worden door een woordenwolk. Zij bedoelde dit: je bent op zoek naar alles wat een bepaalde auteur geschreven heeft en misschien ook naar alles wat óver deze auteur geschreven is. Je voert dus de naam van die auteur in en zou dan meteen alles willen vinden. Helaas werkt het zo niet, omdat veel auteurs meer dan een keer in de catalogus vermeld staan, en steeds met een ander rijtje titels eronder. Daarnaast zijn 'feestbundels' vaak niet te vinden onder de afzonderlijke auteurs, dus zo mis je ook nog eens artikelen. Tot zover mijn collega.

Als we alle catalogi van Nederland of voor mijn part van de wereld aan elkaar gaan koppelen, wat op zich natuurlijk prachtig is, worden dit soort fouten ook gewoon aan elkaar gekoppeld. Ik begrijp eerlijk gezegd niet waarom dit niet veel belangrijker wordt gevonden. Zet er een groepje deskundige en serieuze mensen op en ga fout voor fout in alle catalogi te lijf, zou ik denken. Ik snap ook wel dat het een illusie is om te verwachten dat je echt álle fouten er uit kunt halen, maar ik denk dat je een heel eind kunt komen. Als we het zouden willen.

Ik denk wel eens dat ik mezelf zo langzamerhand steeds vaker begin te herhalen en dit is weer zo'n voorbeeld want tijdens de 23dingen schreef ik hier ook al over en dat was niet de enige keer. Maar ja, je weet maar nooit wie het deze keer eens leest...










Uit de catalogus van de OBA.