WELKOM OP MIJN WEBLOG

Dit blog is in de loop der jaren veranderd. Ooit ging het vooral over de bibliotheek, nu gaat het meer over lezen en taal. (Wie denkt: de bibliotheek gaat toch óók over lezen en taal, ziet dat anders dan ik.) Ooit werd het elke dag bijgehouden, nu minder regelmatig. Wat hetzelfde gebleven is: opmerkingen zijn van harte welkom.

Posts tonen met het label Observaties. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Observaties. Alle posts tonen

zondag 2 februari 2014

Rotterdam 2014







Twee vrouwen en een man kwamen de bus in. Ze gingen zitten en één van de vrouwen zei tegen de anderen: 'Ik stap nooit in die bus! Ik haat de bus. Ik haat de bus, echwaar, ik hou niet van de bus. Dat komt door dat ongeluk dat ik gehad heb. Hij kwam op mijn wegdek, ik haat de bus, ik stap er nooit in. Ik ging naar mijn werk en ik was te laat en de bus kwam eraan en dan zou ik op tijd komen maar ik stap er nooit in, ik haat de bus. Dat komt door dat ongeluk, niet dat ik er een trauma van heb hoor, maar ik haat de bus. Jullie hebben me overgehaald om in de bus te stappen.'
Ik drukte op de stopknop want ik moest eruit, de andere vrouw zei: 'Die mevrouw gaat eruit door die verhalen van jou.'
De eerste vrouw: 'Ik zal jullie straks op internet de foto’s van m'n auto laten zien, die zat helemaal in elkaar, die bus was zó breed, hij kwam helemaal op mijn wegdek.'
De andere vrouw: 'Was het deze bus?'
De eerste: 'Net zo’n bus, van de RET.'
De andere: 'Was het deze chauffeur?'
Ik moest eruit, kwam langs mevrouw één en zei tegen haar:  'Ik ben dol op de bus.' Zij: 'Ik haat de bus.'
Toen ik al bijna buiten stond hoorde ik de chauffeur naar haar roepen: 'Hé!' 
Dus ik heb vast nog wat gemist.

Plaatje hier gevonden.

donderdag 14 maart 2013

Rotterdam 2013-3



















De uitdrukking 'Ben je in de kerk geboren?' heb ik zelf denk ik nog nooit gebruikt en ik had hem al tientallen jaren niet gehoord. Maar gisteren hoorde ik hem: uit de mond van een gehoofddoekte moslima van een jaar of vijfendertig. Zij en ik waren ergens waar kinderen naar buiten en binnen liepen die allemaal de deur lieten openstaan. Dat begon ons een beetje te ergeren en de vrouw zei: ik zou bijna wat zeggen maar dat gaat niet: ben je in de kerk geboren? Ik trok mijn eigen conclusie waarom het niet ging en zei: in de moskee geboren.

Toen ik dit thuis vertelde bleken mijn huisgenoten niet te weten wat 'ben je in de kerk geboren?' betekende.

Foto hier gevonden.

zondag 3 februari 2013

Rotterdam 2013-2


















Op 31 januari werd Leeszaal Rotterdam-West, waar ik eerder al iets over schreef officieel geopend. Omdat het Gedichtendag was, werden er gedichten voorgelezen. Dichters uit de buurt en andere wijkbewoners lazen uit eigen of andermans werk. 'Andermans werk' liep uiteen van Guido Gezelle tot Riekus Waskowsky, 'eigen werk' was onder andere een lang gedicht van Eddy Elsdijk en een door twee zusjes van elf geschreven gedicht over lezen. De tweelingzusjes lazen het samen voor, om de beurt een zin en ook een paar zinnen samen, en ik herinner me dit stukje:

Soms is het boek spannend
Soms is het saai
Dan pak ik een ander
En ben ik weer blij.

Het leuke hieraan was dat saai en blij op elkaar rijmden. En dit is géén kritiek, integendeel.

Foto hier gevonden.

donderdag 3 januari 2013

Rotterdam 2013



















Wat betreft Rotterdamse humor is de Marokkaanse slager/groenteboer geheel ingeburgerd. Gisteren kocht ik tomaten, dadels en een courgette bij hem en zei erbij: 'Ik hoef geen tasje.' 'Zeven euro negentig,' zei de groenteboer.' 'Zonder tasje wordt acht euro.'

Foto hier gevonden.

maandag 24 december 2012

Rotterdam 2012-9
















Bij Albert Heijn waren de sperziebonen op. Gelukkig maar, anders had ik het volgende gemist.

Bij de Marokkaanse slager/groenteboer werkt een Chinees.
Die zei toen ik mijn bonen betaald had tegen me: Prettige Kerst!
Ik: Dank u!
Chinees: Prettige kerst, hallelujah!
Ik (trut die ik ben): Hallelujah hoort bij Pasen.
Nederlandse mevrouw naast me: Maar het klinkt wel mooi!
Ik: Het klinkt prachtig.
Mevrouw: Hallelujah! Allah Akbar!
Allen, inclusief de Marokkaanse slager/groenteboer: hartelijk gelach.

Foto hier gevonden.

dinsdag 18 december 2012

Knagend



















In de trein ga ik bij voorkeur niet in de stiltecoupé zitten. De reden is dat er vaak toch iemand hard zit te praten en dat dat me meer stoort bij het lezen dan het geroezemoes in een gewone coupé. En als ik in gezelschap ben wil ik zelf ook wel eens iets zeggen. Maar onlangs zat ik er per ongeluk toch en omdat het maar een kort ritje was gaf het niet. Ineens vroeg mijn reisgenote zachtjes: mag je wortels eten in de stiltecoupé? Ik dacht even: hè, hoe bedoel je? maar toen hoorde ik het ook: iemand zat in de dit keer verder geheel stille coupé luidruchtig op een wortel te knagen. Kgg, kgg, kgg, of hoe kun je dat effectief in letters  omzetten. Het was kort na 5 december en mijn reisgenote fluisterde ook nog: Amerigo (zo heet het paard van Sinterklaas) heeft hem laten staan. Het lukte me om vrijwel geluidloos te lachen.

Foto hier gevonden.

zaterdag 1 december 2012

Rotterdam 2012-8















De Albert Heijn hier op de hoek is wegens verbouwing gesloten en daarom kom ik nu vaker bij de Marokkaanse slager/groenteboer. Alles bij AH kopen is makkelijker, maar bij de Marokkaan is het leuker. Dat wist ik ook wel, maar gemak dient de mens nietwaar. Vanavond hoorde ik er dit. Er kwam een man binnen die blijkbaar een bekende was, want hij liep door naar achteren. De Marokkaanse baas van de winkel zei toen hij hem zag: Hé, lelijke Turk, wat kommie doen? En ik dacht: dit is typisch Rotterdams, zij het met een allochtone 'twist'. Tevreden liep ik naar huis met m'n aankopen.

Foto hier gevonden.

woensdag 24 oktober 2012

Rotterdam 2012-7













 





Ik liep met een huisgenoot over de Mathenesserlaan. We haalden een vrouw in die liep te bellen. Ze sprak voor een deel in een andere taal, ik denk dat het Surinaams was, en zei ook af en toe wat in het Nederlands. Ik hoorde iets als 'ik moest eerst Waterloo instraten en het daarna in de rode bak doen en toen ik klaar was moest ik M. gaan helpen.' Ik zei even later: 'Ik moest meteen aan Bukowski denken.' Waarop mijn huisgenoot zei: 'Het ging toch over het instralen van water?'

(Mijn huisgenoot heeft Postkantoor van Bukowski, op mijn aanraden, ook gelezen, maar dan in het Engels.)

En dat Waterloo dan? Nou, in Kralingen heb je de Waterloostraat, dus daar dacht ik aan. Ik zag die mevrouw in gedachten post sorteren voor de buurt rond die straat en hem daarna in een rode bak doen. En vervolgens ging ze M. helpen met instraten. Voor mij  honderd procent Bukowski. Maar misschien was ze dus eigenlijk een assistente van Jomanda. Veel zal ons in dit leven een raadsel blijven.

Plaatje hier gevonden.

zaterdag 13 oktober 2012

Rotterdam 2012-6















Begon ik naar aanleiding van m'n stukje over d en dt net te denken: kunnen we het lidwoord 'het' maar beter niet afschaffen, want het verschil tussen 'de' en 'het' is voor buitenlanders haast niet te leren, dat lukt alleen als je het van jongs af aan hebt leren aanvoelen. En steeds meer Nederlandse jongeren weten het ook niet meer, omdat ze op een school met veel buitenlanders zitten en het juiste gebruik van het lidwoord er daar blijkbaar niet wordt ingeprent (wat ik me wel kan voorstellen, er is meer te doen).

Maar dan sta ik even later bij AH bij de kassa en geeft het moslimmeisje dat mijn boodschappen scande me behalve mijn bon en mijn dierenplaatjes ook twee kartonnen munten, en zegt: Hier heeft u nog twee munten, daar kunt u mee stemmen, dat is voor de goede doel. (Je kunt ermee kiezen uit drie wijkinitiatieven.) Achter mij staan twee allochtone jongens van ongeveer de leeftijd van het meisje (achttien ofzo), die blikjes met drinken en een doosje donuts op de band hebben gezet, en de ene zegt: Hét goede doel! Het meisje kijkt hem verbaasd aan en zegt: Dat zeg ik toch. De jongen herhaalt nog eens: Hét goede doel. En voegt eraan toe: Ik wil het gewoon iedereen leren.


Plaatje hier gevonden.

woensdag 10 oktober 2012

Rotterdam 2012-5














Schuin boven mij wordt een huis opgeknapt. Toen ik van AH kwam had een van de mannen die daar mee bezig zijn net iets in de voor de deur staande container gegooid en zei tegen me: Man man man, zoviel te schlopen! Ik maakte een praatje met hem en vroeg of hij uit Duitsland kwam.
- Ja, uit Oost-Duitsland.
- Dan bent u zeker al lang in Nederland, dat u zo goed Nederlands spreekt?
- Vijf jaar.
- Dan spreekt u erg goed Nederlands!
- Toen ik hier kwam moest ik eerst tien weken naar school, om Nederlands te leren. Want als je baas wat zegt moet je hem wel  kunnen verstaan.
- Dat heeft dan wel effect gehad! Er zijn mensen die twintig jaar in Nederland wonen en minder goed Nederlands spreken. Maar Nederlands lijkt misschien op Duits?
- Ja, en Duits zit toch ook in jullie Nazionalhymne: ben ik van Duitsen bloed!

woensdag 3 oktober 2012

Rotterdam 2012-4
















Hier niet ver vandaan is een allochtone bakker en af en toe kom ik daar voorbij. Er staat al jaren een bord buiten met de tekst Specialist in Turkse en Marokkaanse brood. Gisteren viel me ineens iets op: de twee overbodige e's waren doorgekrast met een pen. Dat vond ik leuk en ik vroeg me af wat erachter zat. Had een van de kinderen het op school ontdekt, dat het zonder die e's moest? En thuis gezegd: mama (of, in het Turks, anne), het is fout zoals het buiten op het bord staat, ik ga het veranderen. Ik denk haast dat het zo gegaan is.

Foto hier gevonden.

vrijdag 14 september 2012

Rotterdam 2012-3 (en 1987)























Het is vrijdagmiddag en zoals elke week klinkt van ongeveer 13.42u tot 13.45u vanaf de moskee op de hoek de oproep tot gebed door de straat. Ik denk aan bidden en dan ineens aan een voorval van alweer lang geleden.

Het is 1987 en een van mijn kinderen ligt in het kinderziekenhuis. Ik verblijf er ook zoveel mogelijk, je mag ook 's nachts blijven en (proberen te) slapen op een stretcher. Op een avond zegt een gehoofddoekte moeder die daar ook haar kind gezelschap houdt tegen me: iek ga pieten. En ze loopt weg met een dekentje onder haar arm. Ik denk dat ze bedoelt dat ze gaat slapen en zeg: welterusten.

Een tijdje later dool ik wat over de gang en zie daar de moeder op haar knieën op het dekentje liggen en realiseer me wat ze écht zei: ik ga bidden.

(Dit speelde zich af in het oude, inmiddels afgebroken, kinderziekenhuis. Ik neem aan dat in het nieuwe wel een gebedsruimte zal zijn.)

Plaatje hier gevonden.

woensdag 5 september 2012

Rotterdam 2012-2
















Er moesten twee planken van het balkon vervangen worden. De timmerman had een Oudhollandse naam, was 53, zat al 30 jaar in het vak, dronk zijn koffie met melk en suiker en rookte de ene Marlboro na de andere. Met andere woorden, klassieker kon het niet. Ik kreeg dan ook ineens onweerstaanbare zin om, toen hij een van de planken zonder moeite in stukken brak, een term te gebruiken die ik van een vroegere chef van me geleerd heb. 'Die is kuis verrot, zogezegd,' zei ik. Mijn aarzeling zat natuurlijk in dat 'zogezegd', maar de timmerman reageerde onmiddellijk met: 'dat kan je wel stellen ja.' Later dacht ik: is 'kuis verrot' Rotterdams? Een beetje googelen leerde me dat het verspreidingsgebied in elk geval ruimer is.

Het balkon ziet er weer prima uit. Het was nog een heel karwei.

Foto hier gevonden.

zaterdag 18 augustus 2012

Rotterdam 2012

















Albert Heijn, 16.45u, een zeer warme zaterdagmiddag. Een slank langbenig bruin meisje van een jaar of 18 met een kort broekje aan snelt door de winkel. Een man of jongen die ik niet kan zien roept haar met Surinaamse tongval na: Wel even opschieten hè, die tax staat te wachten! Waarop het meisje reageert met iets als 'ja ja'.

Ik moest even wachten bij de kassa en zag het stelletje daarna nergens meer, maar ik keek buiten toch even om me heen, en ja hoor, er stond een taxi te wachten.

Hier kun je diverse dingen bij denken, maar ik liep in elk geval grinnikend naar huis.

Plaatje hier gevonden.

zondag 27 november 2011

Rotterdam 2011-2
















Ik koop vrijwel elke week kaas (oude boeren of overjarige boeren) op de markt. Het is een gezellige kraam en de kaas is erg lekker. Een van de meisjes die in de kraam helpen heet L. Ik was getuige van het volgende gesprek.

Klant: Jij woont toch in Kinderdijk hè.
L: Ja.
Klant: Ken je dan Corry? (Preciese naam verstond ik niet, maar doet er niet toe.)
L: Achternaam?
Klant: Weet ik niet. Maar ik dacht: in Kinderdijk kent iedereen elkaar.
L: (noemt een achternaam)?
Klant: Weet ik niet.
L: Woont ze in de ...straat?
Klant: Weet ik niet.
L: Heeft ze een winkeltje?
Klant: Nee. Maar ze heeft een Suzuki Swift.
L: O! Heeft ze kort blond haar?
Klant: Ja.
L: En een hond?
Klant: Ja.
L: Ja, die ken ik wel. Eerst dacht ik, geen achternaam, dan weet ik het niet, maar toen je zei een Suziki Swift...
Klant: Zie je wel, in Kinderdijk kent iedereen elkaar.

Andere klant (ik) moest lachen, maar dacht: blij dat ik niet in Kinderdijk woon.

(Op de foto is de kraam te zien.)

Foto: Flickr, gemaakt door Deadly Tedly.

maandag 7 november 2011

Rotterdam 2011
















Ik stond op de bus te wachten en op de bank in het bushuisje zat een oudere allochtoon (Marokkaan neem ik aan). Aan de overkant liep een andere oudere allochtoon voorbij, vermoedelijk op weg naar de moskee op de hoek. De heren raakten in (een voor mij onverstaanbaar) gesprek over de straat heen. Toen stak de tweede man de straat over om de andere een hand te komen geven, zoals allochtone mannen dat veelvuldig doen. (De allochtone meisjes zoenen elkaar 4x en zeggen er 'ha schatje' bij, da's weer heel anders.) Maar voor hij zijn kennis begroette, zei hij eerst mij gedag, omdat ik daar toevallig stond. Een hand kreeg ik niet, maar zo was het ook leuk.

(De bushalte is op de foto te zien, achter de boom.)

Foto hier gevonden.

zaterdag 15 mei 2010

Rotterdam 2010-4


















Vanmiddag kocht ik zeekraal op de markt, bij de viskraam. De visboer wilde het zakje aangeven en zei: 'Alsjeblieft jongedame.' Mijn dochter die erbij was zei: 'Het is voor haar hoor.' En ik zei: 'Misschien bedoelde die meneer mij wel.' Waarop de visboer tegen mijn dochter zei: 'Ik ben toch háár aan het helpen?'

En toen vroeg ik me af: hoe oud moet je eigenlijk zijn voordat ze je op de markt jongedame noemen? De kaasboer zegt het ook, maar nog niet tegen mij. Maar dat zal wel niet zo lang meer duren...


Foto: Flickr, gemaakt door tdietmut. Zie hier voor haar serie over de R'damse centrum-markt. Dit is de kaaskraam waar ik altijd mijn 'oude boeren' koop.

woensdag 28 april 2010

Rotterdam 2010-3


















Daarnet liep ik langs de Hema hier vlakbij toen een vrouw me aansprak: 'Mevrouw, zou u één seconde op mijn fiets willen passen? Ik heb geen slot en ik moet even iets kopen. Eén seconde.' Ik weet niet meer of ik iets zei als 'goed' of dat ik de fiets zwijgend aanpakte, maar in elk geval stond ik daar met die fiets en werd die ene seconde natuurlijk wel wat langer. En dacht ik: wat vind ik hier nu van? Ik twijfelde tussen 'ouderwets' en 'dorps'. En ik vond het ook wel een beetje brutaal en een klein beetje vervelend, maar ook wel weer een klein beetje leuk.

Ik geef meteen toe dat het geen bijzonder verhaal is, maar toch was het, voor zover ik me herinner, iets wat ik nooit eerder had meegemaakt, en daarmee toch wel een béétje bijzonder.


Foto: Flickr, gemaakt door: freddy.

donderdag 11 februari 2010

(Vlakbij) Rotterdam 2010-2























Een van mijn huisgenoten geeft les (economie en aanverwante vakken) op een ROC, dat vestigingen heeft in Rotterdam en omstreken en, zoals veel scholen in deze regio, vooral bezocht wordt door allochtone leerlingen. Omdat de boeken niet altijd aansluiten op het examenprogramma maakt mijn huisgenoot ook zelf lesmateriaal. Onlangs beklaagden leerlingen (uit havo-4) zich daarover: meneer, we begrijpen het niet, u schrijft veel te moeilijk. Waarop mijn huisgenoot reageerde met: dat komt omdat jullie nooit iets lezen, geen boeken, geen krant, zo leer je niet om een tekst te begrijpen. Waarop de leerlingen zeiden: ja hoor meneer, bij Nederlands lezen we wel. En wat lezen jullie daar dan? vroeg mijn huisgenoot. Hun antwoord was: De passievrucht, da's echt porno meneer!

Voor wie het boek niet kent: De passievrucht is geschreven door Karel Glastra van Loon en in mijn herinnering zeker geen onfatsoenlijk boek. Ik vermoed dat het een van de meest gelezen boekenlijstboeken is, zoals 20 jaar geleden De aanslag en in 'mijn tijd' Het bittere kruid.

Op zoek naar een plaatje van het boek vond ik bovenstaand omslag van de uitgave in de Lijsters, vermoedelijk de versie die bovengenoemde scholieren in hun bezit hebben. Ik snap nu iets meer van dat 'echt porno meneer', maar vraag me af of ze verder gekomen zijn dan de kaft...

woensdag 3 februari 2010

Rotterdam 2010




Gisteravond toen ik uit mijn werk kwam stapte ik in de tram, tegelijk met twee meisjes van een jaar of 16. Ik had wel door dat ze bij elkaar hoorden, maar het ene meisje liep achter me en toen het andere meisje ging zitten schoof ik gauw op de lege plaats naast haar. Ik had tenslotte de hele dag gelopen en had daarom zere voeten en ik zag zo gauw geen ander plekje... Maar het meisje naast me zei: 'Sorry mevrouw, daar zat zij al'. Ze zei het met een vriendelijk stemmetje en glimlachte er volgens mij zelfs bij. Ik zei iets als 'Nou, dat zie ik dan toch niet' maar ruimde toch maar het veld. Er was nog één plekje over in de tram, dat bezet werd door de rugzak van een chagrijnig kijkende, onderuit hangende jongen. Ik waag het niet altijd, maar nu was ik in de stemming om het wel te doen en vroeg of ik er mocht zitten. Het mocht. En daar zat ik me toen af te vragen of ik nou kwaad moest zijn of moest lachen en deed het allebei (onzichtbaar natuurlijk). De combinatie onbeschoft maar tegelijk toch erg beleefd, verschafte me beslist enig genoegen.

Thuisgekomen vertelde ik wat me was overkomen en een van m'n huisgenoten zei: 'Die kinderen denken dat de wereld van hen is.' Dat zal het wel zijn, en helemaal ongelijk kun je ze eigenlijk niet geven. 's Avonds moest ik ineens aan die campagne van een paar jaar geleden denken, waarin voorkwam 'optiefen, ouwe graftak'. Daar moest ik toen nog zo om lachen... Het bleek nog terug te vinden ook (natuurlijk) en het speelt zich warempel af in de tram, wat ik niet meer wist.


(Ik heb zojuist de stukjes over dit soort kleine belevenissen voorzien van het label 'observaties'.)