Omdat ik de laatste dagen wat liep te mijmeren over anoniem of onder pseudoniem schrijven, kwamen mij twee voorbeelden in gedachten die me ooit plezier deden. Het ene is welbekend en redelijk recent: Arnon Grunberg die als Marek van der Jagt de roman De geschiedenis van mijn kaalheid publiceerde en zo voor de tweede keer de Anton Wachterprijs won.
Het andere voorbeeld is waarschijnlijk minder bekend. Helaas heb ik er, omdat het van ver voor het internet-tijdperk stamt (ergens in de jaren '70 denk ik), via Google niets over kunnen terugvinden en moet ik het met mijn onbetrouwbare geheugen doen, maar volgens mij ging het ongeveer zo: de gematigd linkse econoom prof. dr. Arnold Heertje (inmiddels emeritus), wiens economie-leerboeken (De kern van de economie) je je misschien herinnert van de middelbare school, heeft zich een tijdje voorgedaan als Henk Bontebal. In die hoedanigheid schreef hij een aantal extreem-linkse ingezonden brieven naar Vrij Nederland (?), die daarin geplaatst werden. Vervolgens solliciteerde hij onder verwijzing naar deze brieven naar een baan waar men een progressief iemand (misschien een socioloog?) zocht. Die baan werd hem zonder nadere kennismaking toegekend met als argumentatie 'Uit uw stukken blijkt duidelijk dat u precies de man bent die wij zoeken.' (Ik hoop dat ik de waarheid hiermee niet al te veel geweld aandoe. Als je er meer van weet hoor ik het graag.)
Er zijn ongetwijfeld mensen die dit bedrog noemen. Ik ben dat wel met hen eens. Maar ik heb er toch van genoten.
Foto Grunberg van Literatuurplein, foto Heertje gevonden bij Sprekersplatform.
