Vanmiddag was ik bij de natuurvoedingswinkel. Ik koop daar meestal niet veel anders dan brood, maar vandaag kocht ik ook het hierboven afgebeelde zakje sla. Dat kwam zo: er hing een poster met daarop de aanbieding 'Jonge Sla' (ik geloof dat hij 1,25 euro kostte) en toen kon ik de verleiding om die sla te gaan zoeken en vervolgens te kopen niet weerstaan. Ik verheugde me er al op hem aan mijn dochter te laten zien. En dat kwam dan weer zo: een paar jaar geleden was ik bij Lezen&cetera Live en hoorde daar Kader Abdolah. Het zou gaan over Het huis van de moskee en Pieter Steinz stelde daar wat vragen over, maar al snel werd duidelijk dat Kader Abdolah vooral zelf bepaalt waar zo'n gesprek over gaat. Hij vertelde een verhaal dat hij, zo bleek mij later, elders ook wel eens verteld had, maar voor mij was het nieuw en mijn dochter (die omdat zij Abdolah graag leest voor deze keer was meegegaan naar Lezen&cetera Live, waar gewoonlijk alleen mensen van minstens middelbare leeftijd komen) en ik moesten er erg om lachen.
Abdolahs verhaal ging over hoe hij Nederlands had geleerd, o.a. met Jip en Janneke. 'En toen, op een dag, liet mijn buurvrouw me een gedicht lezen. Dat gedicht verbíjsterde mij! Het was van een dichter die later een vriend is geworden en het ging over een slá, over een saláde! Sterker nog, het ging over een jónge sla! In Perzië zou een gedicht nóóit over een sla kunnen gaan. En zéker niet over een jónge sla! Áls een gedicht in Perzië al over een sla zou gaan, dan zou dat altijd een oúde, eerbiedwáárdige sla zijn!'
Toen ik thuiskwam zei ik tegen mijn dochter: 'Kijk eens wat ik gekocht heb.' 'Jonge sla!' zei zij, 'ik had liever oude gehad.'
Voor wie het niet kent, dit is het gedicht waar het over ging:
Jonge sla
Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,
net geplant, slap nog,
in vochtige bedjes, nee.
Rutger Kopland
